Tosuncuk Değil Çocuk Yetiştiriyoruz: İyi Ebeveynlerin Çocuk Yetiştirirken Uyguladığı 5 Yöntem

1. Çocuklarına yeterince boş zaman bırakırlar.

Çocuklar yarış atı değil. Ne yazık ki bu hatayı birçok yeni ve "bilgili" geçinen ebeveyn yapıyor. Okula gitsin, okuldan çıksın dersaneye gitsin, dersaneden çıkıp voleybol kursuna, oradan piyano dersine... Çocuğun üstüne ne kadar görev yüklerseniz o kadar strese girer ve bir o kadar da başarısız olur, bundan da kendilerini suçlu tutarlar. Voleybol öğrenmek istiyorsa öğrensin ama bırakın kendine ait boş zamanı da olsun.

2. Mükemmel ebeveynler olabilmek için sınırları zorlamazlar.

Hala "mükemmel" diye bir şey olduğunu düşünmemiz daha büyük bir sorun ama atlayayım onu :) Çocuklarımızı mutlu etmek için elimizden geleni yapmak ayrı, kendimizi mükemmel yapmaya çabalarken imkansız standartlar koymak ayrı bir şey. İmkansız standartlar hem ebeveyne hem de buna uymaya çalışan çocuğa zarar verecektir.

3. Çocuklarını cezalandırmak yerine onlara ders verirler.

Küfür eden çocuğu odasına yollayıp 1 hafta bilgisayardan men etmek kolay. Ama çocuk bu cezayı neden aldığını bilmezse aynı şeyi yapmaya devam edecektir. Cezadan daha önemli olan çocuğun davranışlarının sonuçlarını ve neden bunun yanlış olduğunu onlara anlatmaktır. fırsatını vermek daha iyi olur.

4. Çocukları ve davranışları arasında ayrım yaparlar.

Başlık biraz anlaşılmaz olmuş olabilir, hemen açıklayayım. Bir çocuk "yaramazlık" yaptığında, "yaramaz çocuk" olmaz. Yaramaz bir davranış sergilemiş olur. Siz çocuğunuzun her hatasını onun bir parçası gibi gösterir ve çocuğu "yaramaz, aksi" diye nitelendirirseniz, çocuk koşulsuz sevildiği inancını yitirecektir. Bu yalnızca kötü şeyler için değil, "uslu, iyi" gibi şeyler de çocuğa değil, davranışa yansıtılmalı.

5. Çocuklarının kendileri olmalarına izin verirler.

Daha önceki bir yazımda da söylemiştim. Geçmişten gelen bir hayali olan ebeveyn, bu hayalini çocuğuna yansıtıyor. Doktorlukla alakası olmayan çocuğunu tıp okumaya zorluyor ama irdelerseniz doktorluk aslında kendi hayali. İyi ebeveynler çocuğunun kişiliğini, hayallerini bastırmaz ve onları başka birine, özellikle kendine dönüştürmeye çalışmaz.