Birliktelikte “yavaşlık” gerçekten daha mı çekici, yoksa sadece romantik bir klişe mi?

bence en büyük sorun şu artık; insanların çok rahat vazgeçilebilir olması. düşünsene karşında birisi var, ancak olası bir ayrılık durumunda yerine yeni birini koyman hiç zor değil. bu zamanla o insana karşı tahammül etme sınırını çok aşağıya çekiyor. ve gözün arkada kalmadan gidebiliyorsun. bu gücü çoğunlukla ona karşı olan sevgisizliğinden değil de, yerine birisini koyabilmenin rahatlığından alıyor. insanlar artık eşyalar gibi sadece işlevsel, duygu yok, his yok.
yavaşlık-hızlılık değil mesele