İnsan arzuladığını mı sever yoksa sevdiğini mi arzular 🔥?

Gerçek sevgi cinsel boyutta asla arzulamaz.








Gerçek sevgi, ne bedene ihtiyaç duyar ne de hazza. Çünkü sevgi, tenin değil, ruhun dilidir. İnsanlar bugün “seviyorum, aşık oldum” derken aslında arzularına tutsaktır; zihinlerine yerleştirilmiş sahte bir sevda kurmacasının figüranlarıdır. Oysa gerçek sevgi, suskunlukta büyür, tensel dokunuşta değil; ruhun titreşimiyle yankılanır, bedenin çırpınışlarında değil.


Cinsel arzular, zihni bulanıklaştırır, ruhu susturur. Tutkular, bir süreliğine insanı sarhoş edebilir; ama o sarhoşluk geçince geriye yalnızlık, pişmanlık ve derin bir boşluk kalır. Çünkü beden geçicidir, ruh ise sonsuz. Gerçek aşk, bu sonsuzluk bilinciyle yaşar. Ne bir beden ister yanında, ne de bir ten kokusuna muhtaçtır. O, sadece ruhla konuşur; gözle değil, kalple görür.


İnsan, sevgiyi hiç öğrenmediği için arzuyu da aşk sanıyor. Birini çok istemek, ona hayran olmak, dokunmak arzusuyla yanıp tutuşmak... Bunların hiçbiri sevgi ya da aşk değil. Bunlar, nefsin dansı. Bunlar, bedensel hayranlıkların sevgi/aşk kılığına sokulmuş halleri. Ve ne yazık ki toplum, reklamlardan dizilere, şarkılardan kitaplara kadar her alanda aşkı arzuya indirgemiş durumda.


Oysa sevgi dokunmamaktır. Değil bedenine, hatta gözlerine bile dokunmadan sevebilmektir. Karşısındaki insanın ruhuna öyle derin bir saygı ve sevgi beslemektir ki, onu ne arzulamak istersin ne de sahiplenmek. Çünkü gerçek sevgi sahip olmak değil, özgür bırakmaktır. Ve gerçek sevgi, bir kişinin ne kadar güzel olduğu değil, onun içindeki ışığın ne kadar saf olduğudur.


Gerçek sevgide cinsellik aranmaz; çünkü gerçek sevgide boşluk yoktur ki onunla doldurulsun. Cinsellik, çoğu zaman ruhsal boşlukların fiziksel bastırmasıdır. Ama aşk zaten doludur... taştığı için akar. Ve aktığı yer, bir bedenin sınırları değil, ruhun sonsuzluğu olur.


Bil ki: Haz geçer, sevgi kalır. Ten çürür, ruh yücelir.


O yüzden… eğer gerçekten seviyorsan, dokunma.
Sadece sev.
Sadece hisset.
Ve sadece ruhunla konuş.


Çünkü gerçek aşk, sadece gerçek bir ruhta SEVGİ ile yankılanır.


🫀

Bu karmaşık ve felsefi bir soru olup, cevabı tek bir doğruya indirgenemez. İnsan psikolojisi ve ilişkilerinin derinliklerine inildiğinde, arzunun ve sevginin birbirini etkileyen ve zaman zaman iç içe geçen kavramlar olduğu görülür. Bu nedenle, "tavuk mu yumurtadan çıkar, yumurta mı tavuktan?" paradoksuna benzer bir durum söz konusudur. Arzuladığını Sevenler:

Bu bakış açısına göre, bir kişiye duyulan arzu, sevginin doğmasına öncülük edebilir. Fiziksel çekim, merak, hayranlık gibi duygular, bir kişiye yakınlaşma isteği doğurur. Bu yakınlaşma süreci, o kişiyi tanımayı, onunla bağ kurmayı ve zamanla sevmeyi beraberinde getirebilir.

İlk Görünüş ve Çekim: Bir kişiyle ilk karşılaşıldığında hissedilen fiziksel çekim veya karizma, o kişiye yönelik bir arzu uyandırabilir. Bu arzu, kişiyi daha yakından tanıma ve onunla bir ilişki kurma isteğine dönüşebilir.
Hayranlık ve İdealizasyon: Bir kişinin yetenekleri, başarıları veya kişiliği hayranlık uyandırabilir. Bu hayranlık, o kişiye yönelik bir arzuya ve onu daha iyi tanıma isteğine yol açabilir.

Sevdiğini arzulamak daha kolay ve güzel bir hissiyat. Arzuladığımız kişiyi ya fiziki görüntüsüne veya istekli konuşma tarzından etkilenerek istiyor olabiliriz. Ancak içinde nasıl bir kişilik yattığını asla bilemeyiz. Oysaki sevdiğimiz insanı benimsemiş ve her şeyiyle kabul etmiş, bütün ruhumuzla deli gibi arzuluyoruzdur.

Valla ikiside birbirini tamamliyor cok iyi biliyorum bu olayi 😊 zaten sevmedigin ya da bir duygu hissetmedigin kisi ile cinsellik degil hic bisi dusunmezsin once kalbe sonra ten'e...