Oral sekste iyi değil, bu şekilde ilişki yürür mü?

Şimdi bak, bu mesele bence sandığından daha da insani bir şey. Bir insan biriyle gerçekten bir bağ kurduğunda, sadece el ele tutuşmakla, güzel sözlerle ya da birlikte vakit geçirmekle yetinmek istemiyor. Bedensel uyum da istiyor. Ve bazen bu uyum doğuştan mükemmel gelmiyor; zamanla öğreniliyor, birlikte şekilleniyor. Ama ne olursa olsun, karşı tarafın çabası hissedilmek isteniyor. İnsan diyor ki içinde, “Ben senin için önemliyim, benim hislerim, zevkim senin umrunda.” Aslında mesele sadece oral seksin iyi yapılması değil, mesele onun senin duygularını, arzularını ne kadar ciddiye aldığı.

Şu anda yaşadığın sıkıntı bana şunu hissettiriyor: Sen vermeye, hissettirmeye, şımartmaya çok açıksın. Senin içinde “onu mutlu etmek” gibi tatlı bir istek var. Ama karşılığında o senden gelen bu hassasiyeti, özeni, dikkatle karşılayamıyor gibi hissediyorsun. Ve bu, zamanla bir iç kırıklığı yaratıyor. Çünkü insan sadece almak değil, “eşit bir alışveriş” ister ilişkisinde. Hele de böyle mahrem bir yerde, sevilmek kadar değer görmek de ister.

İnsan kendi doğasına ihanet ederek yaşayamaz uzun süre. Başta “idare ederim” diye düşündüğün şey, zamanla içten içe kemirir. Çünkü ruh, bedenden ayrı çalışmaz. Ruhunu beslemeyen bir bedensel temas da bedeni beslemeyen bir ruh hali de insanı tüketir. Kendini kandırarak devam etmek, “Neyse canım, başka şeyler iyi” diyerek bastırmak bir yere kadar. Bir gün bir bakıyorsun, ona dokunmak bile istemiyorsun. Ya da başka biri sana dokunduğunda, unuttuğun o arzular bir anda lav gibi fışkırıyor ve o zaman “Neden ben bu kadar bastırdım?” diye düşünüyorsun.

İnsan yaşarken, özellikle böyle derin ilişkilerde, kendini görmezden gelmeye kalkınca bir yerde patlar. Çünkü her bastırılan his, bilinçaltında büyür. Sana hafif hafif sabırsızlık, tahammülsüzlük, hatta bazen anlamsız öfkeler olarak geri döner. Hani derler ya, görünürde sebep küçük bir şeydir ama alttaki yıllarca bastırılmış hisler o küçük kıvılcımla alev alır. Şu anda yaşadığın huzursuzluk da belki henüz o noktada değil ama oraya yürüyebilir eğer üzerine gitmezsen.

Diğer taraftan baktığında, kimse doğar doğmaz nasıl iyi öpüşülür, nasıl iyi sevişilir, nasıl iyi sevilir öğrenmiş olmuyor. Yani onun bu konuda iyi olmaması kişisel bir eksiklik değil. Fakat önemli olan şu: Öğrenmeye açık mı? Senin ne hissettiğini, ne istediğini öğrenmeye gönüllü mü? İlişkilerde bazen insanlar doğrudan söylemeden, partnerlerinin zihinlerini okumalarını bekliyor. Halbuki en saf, en gerçek bağlar, “Bunu böyle seviyorum”, “Şunu yapınca daha çok hissediyorum” gibi çıplak bir açıklıkla kuruluyor. Eğer sen onu kırmadan, küçük küçük yönlendirirsen, gerçekten de seni mutlu etmeye hevesliyse, zamanla ikinizin arasında bambaşka bir ateş oluşabilir. Ama eğer o ilgisiz kalıyorsa, öğrenmeye niyeti yoksa ya da senin hissettiğin tatminsizliği küçümsüyorsa... işte o zaman, orada daha temel bir uyumsuzluk var demektir. Ve bu, sadece yatakta değil, hayatın başka yerlerinde de seni yalnız hissettirebilir.

Çünkü hayat böyle bir şey. Bir insanı sevmek, onunla gülmek, dertleşmek, birlikte plan yapmak ne kadar önemliyse, onunla bedenini paylaşırken de tam anlamıyla var olmak, tamamlanmak da o kadar önemli. Eksik kalan bir şey varsa, onu görmezden gelmek kendine haksızlık olur.

Ben çok istiyorum. Ama benimki de çok yaptırmak istemiyor. Aslında yapınca çok hoşuna gidiyor. Ama "bağırasım geliyor. Dayanamam diye korkuyorum." diyor. O anki yüz ifadesini görmek beni benden alıyor. Güzel bir manzara. Eğer seninki bu konuda eksik ise, ama onu da seviyorsan, kendine bir yalayıcı bul. Hani şu kağıt almak için sulu süngere parmak atmak gibi düşün. Yardımcı ıslatıcı gibi. Yardımcı yalayıcı. Yalama figüranı diyebilirsin.

Bir erkek bir kadının zevk suyunu içene kadar yalamiyor ise o erkekten hayır gelmez...