Aşka inanmıyorum, normal mi?

Ortaokul ve lise dönemlerindeyken çok aptaldım, sırf aşık olmak için aşık olurdum, birine aşık olmayınca hayatın tadı tuzu yokmuş gibi hissederdim. Fakat şimdi düşününce aşk denen duygunun ne kadar aptalca olduğunun farkına vardım. Aşk, insanoğlunun içindeki cinsellik ve şehvet duygusunun bir şekilde dışa vurumudur bana göre. Mesela bir kişi ben falanca kişiye şehvet duyuyorum dese, toplumdan dışanır ayıplanır fakat, aşık oldum dese bu normal karşılanır. İşte aşk dediğimiz duygu da, hele ki muhafazakar toplumlarda insanın içindeki şehvet duygusunu toplum tarafından dışlanmadan yaşayabilmenin bahanesidir bana göre. Aslında aşık oldum diyerek karşımızdaki kişiye şehvet duyuyoruz fakat buna aşk adını takıyoruz. Zaten bu duygu da ergenlik döneminde insanın kendi cinselliğini keşfi ile başlıyor, yaşlılık ile son buluyor, bu da bunun bir kanıtı. Bu gerçeğin farkına vardıktan sonra aşkın ne kadar sıradan bir duygu olduğunu farkettim. Bu saatten sonra bir kişiye bu duyguyu hissetsem bile “ben şu an şehvet duyuyorum ve bu duygu geçici bir duygu” şeklinde bunu yaşayacağım. İnsanlar bu şekilde düşünse, belki olası bir ayrılıkta üzülmeyecekler bile. Siz ne düşünüyorsunuz bu konu hakkında?