İnsanın yalnız olması, libido düşüklüğünden mi?

İnsan ne isterse, neye çabalarsa ona kavuşur. Ya hayırla ye şer ile ama kavuşur. Arayış içinde olmalarına neden olan şey bir dönemlik libido yüksekliği, sonrası zevkin alınması ile, izlenenlerin, karşılaşılanların, fırsatların etkisi ile, bu sefer libidonun yükselmesi. Bu da "tavukmu yumurtadan, yumurtamı tavuktan" döngüsünü başlatıyor. Paradigma denilen algılama düzeneğimiz, biz tok olduğumuzda, bir lokantanın yanından geçsek bile, farketmememizi sağlaya bilir ama çok aç olduğumuzda, 2 sokak öncesinde bile güzel yemekleein kokusu ile, lokantayı fark edebiliriz. Sürekli bir keyfin ya da zevkin peşine düşersek, artık bir zaman sonra aynı açlık olmadığı için, hobiye ya da skor yapma çabasına dönüşür. Bu da bizi skor yapmaya el verişli paradigmamızın bizi yönlendirdiği mahallelerde gezmeye yöneltir. Sürekli bir tecrübe deneyim, arayışta olan, yoksunluk çeken karşı cinsi cezbeder. Bir kere yapayım bari boşa gitmesin, bilinç altı belkide ama önceliği onlara verir. Sonrası bir, iki, üç derken o kişi içinde aynı şeyler olabilir. Ahmet Altan'ın "aldatmak" kitabını tavsiye ederim. Skor peşinde koşup, sırf "eğlencesine diyerek, başkasının yuvaların da onarılmaz delikler açmanın insanı ne hale getirdiğini anlatıyor. Fakat insan bu hep kendisine hak verecek bir şeyler buluyor, bunları yazan da.