Eşcinselim ama çocuğum olsun istiyorum?

Merhaba arkadaşlar ben 20 yaşındayım. Ve kendimi bildim bileli eşcinselim. Bu yaşıma kadar da hoşlandığım erkekler oldu ama hepsi platonik olarak kaldı. Ama bu duygular sonradan oluşmadı. Hatta ana sınıfındayken hoşlantım olan bir erkek vardı. Aşk değil sadece beğenme gibi. Bir gün faaliyet yapıyorduk o da benim solumda oturuyordu. Sonra sol yanağımdan birden öptü. Ben de utancımdan kafamı masaya koyup öyle bir süre kaldım. Ondan sonra da beni hiçbir erkek öpmedi zaten. Anlayacağınız doğuştan böyleyim. Sonradan olan bir şey değil. 6 yaşında neyi bile bilirim ki? 13 yaşlarına girdiğimde ergenlikle birlikte böyle olduğumu fark ettim ve yaşım ilerledikçe kabullendim. Ama gerçek şu ki ben çocuğum olmasını istiyorum. Çoğu insanın istediği gibi. Bunun yolu da bir kadın ile evlenmekten geçiyor. Şu ana kadar hiçbir ilişkim olmadı. Evlenirsem de duygularımı bastırmaya devam edeceğim. Karımı asla aldatmam. Sadece kendimi cinsel anlamda tatmin edebilmek için mastürbasyon yaparım. Karımı severim ama onunla cinselliği istemeye istemeye yaşarım ama çocuğum için bu fedakarlığı yaparım. İsteksizmiş gibi de gözükmemek için çabalarım çünkü ben bu evliliği kabul etmiş olurum ve bunu yaşamak evlendiğim kadının en doğal hakkı. Yani benim için bir kadınla evlenmek sadece onunla cinselliğe girmek anlamında zor. Onunla yaşamak filan istemeyeceğim bir şey değil. Dediğim gibi evlendiğim insanla sevdiğim için evlenirim. Ama bu bi arkadaşı sevmek gibi bir şey. Görünüşünü değil de içini severim. Böyle düşününce her şey görünüş mü ki diye de düşünüyorum. Ama bu elimde olan bir şey değil. İster istemez böyle oluyor. Neyse sizce evlenmeli miyim? Evlenirsem evlendiğim kadına bu durumdan söz etmeli miyim? Hayatımda hiç kimseye bu durumdan bahsetmedim ona nasıl söylerim hiç bilmiyorum. Bu evlilik benim için aşk değilde mantık evliliği gibi olacak ama dediğim gibi sevmediğim ve kafamın uyuşmadığı bir kadınla da evlenmem. Yaşı ilerleyen 60 yaşlarındaki evli çiftlerin de aşkları 20 yaşındaki gibi değildir. Ben sadece bu durumu daha erken yaşayacağım. Yani evleneceğim kişi benim hayat arkadaşım olacak. Evlenmeme ihtimalim de var ama ben ilerisini de düşünmek zorundayım. Zaten insanlar içinde çok sessiz biri olarak bilinirim. Arkadaşlarımda yok diyebiliriz. Şimdi yanımda sadece ailem var ama bir süre sonra onlardan ayrılacağım. Yaşım ilerleyecek. Yaşlandığımda yalnız kalacağım ve yalnız öleceğim. Evlenirsem torunlarım filan da olur. Evlenmek bu açılardan da mantıklı geliyor. Sizin bu konu hakkındaki düşünceleriniz nedir? Sizce nasıl bir yol izlemeliyim?