Eşimle tartışdım ve bana dediğine şaşırdım.

bir tersleme olayı değildi, eşimdende kaynaklı olmadı uzun mesele.

Resmen ayrılsanda ben boşamadığım sürece (dini nikah olarak) eşimsin ve ayrılsanda yine eşimsin dedi. Bu ne şimdi anlamadım?

''Ayrılsanda beni zorlasanda boşanmaya, ısrarcı olduğunu farz etsek ben yine bırakmam ve resmen olur belki ama eşimsin hep'' dedi. Ne bu şimdi?

ayrılınca daha yatılmayacağına göre bağlantı kuramadım.

insan eşine dost hayatını yakıştırır mı?

gözü dışarda olmasa bana bunu demezmiydi? Ben o dışardakimiyim gözünde yani?

Çok detaya gşirmeden yazdım. '' ayrılmam ben, sende saçmalama,'' dedi. Bende ısrar edince ''şunu bilki sen ayrılsanda ben yine seni eşim bilirim. Her adımını bilirim, boşanmaya zorlasanda ve emeline ulaşsanda eşim olmaktan çıkamazsın, ''dedi işte. Bu arada son cümlede saçmalamışsınız. Şaka bile olsa hoş değil.

ben o sinirle söyledimde, yok eşim gayet ciddi idi dediğinde. Zaten yapamayacağı bir şeyi asla söylemez. Realisttir. Neden derki bir erkek böyle?

ne demek bu şimdi?

okatla mı sevdirri insan kendini?Çok yalnış düşünüyorsunuz. Onu demek doğru değildi farkındayım ama demekki çok bunaltmış ailesiki bende patladım. Durduk yere diyecek şımarıklıkta biri değilim. Ben asıl onun bu cevabına şaşırdım. Neden demiş olabilirki diye.

ilk kez dedim yanılıyorsunuz.Demezdimde kolay kolay, çok zorladılar beni sabrımın sınırına kadar ailesi.Bende bunaldım ve gerekirse bitsin dedim. Lafımı tartmadan konuşan, şımarık tiplerden olsam yorumunuza bende katılırdım.

tokatla ben hizaya gelmem eğer susmamsa demememse.Evi terk ederdim eğer bunu yapsaydı.Hayvanlara bile yapılmaz o dediğiniz.Burda uzun uzadıya anlatamıyorum.Çok sıkıntılı bir aile durumu var.Sürekli eleştirel tavırları,bende insanım daraldım:(Eşimide seviyorum tartışmayıda hiç sevmem,nefret ederim.Onlarda tersime tam.Ben sessiz kaldıkça saygı sınırını aşdılar iyice.İçine at,at,peygamber miyim? Haşa.Daraldım,söyledim.Onları tanımıyorsunuz bilemnzsiniz ne hissettirdiklerini.Eşim öyle değil Allahtan

eşim neler yaptı ama anlamayan anlamıyor.Tanımanız lasım.Taş dile gelir olar anlamaz yinede. Ben sabırlı birisiyim fazlasıyla beni bile böyle düşündürttüklerine göre, geçinmeye niyetleri yok. En başından beri aynıydılarda düzelir diye bekledim hep.Çöüzm odaklı biriyim o yüzden hep ara bulmaya çalışdım ama bende insanım hep karşılıksız kalsın iyi niyetiniz çabanız,ne hisedersiniz?Susmaları için evlatlık reddi istemedsi lazım.Oderce anlamıyorlar yani.bende aile bağlarına önem veren biriyim istemem

uzağız ama zamanında fazlasıyla üzdüler şimdilerde hatırlıyorum belkide bilemiyorum.Çünkü ben hep samimi oldum,candan oldum,seviyeli-saygılı ama onlar hep tersime davranınca bizde insanız etkilenebiliyoruz.İyi adımlar karşılıksız ve boşa çıknca olabiliyor demekki bu üzüntüler.Eşimden olsa anlarımda,ailesi işte bizi bizi bırakmadılar. Sanki kocam annesi.Sert konuşdu,yumşak konuşdu yola gelmeyince en son çare artık tamamen bağların kopmasıydı bunuda benim vicdanım el vermedi.Tatsızlığı istemiyorum

detaylı anlatmadım eşimin söylediklerini. Sadece merak ettiğim kısmını aktardım. Ben ısrar edince ayrılmaya'' senden ayrılamam, bir daha duymak istemiyorum, saçmala'' dedi. Bende kararlı olunca ''Eğer bunu yaparsan ben kabul etmem mahkemede ama olduki bir şekilde ayrılmakda direndin ve boşanma olayı oldu, sen yine benim eşimsin gözümde, resmen ayrılık olayını başarsan bile ben seni hep eşim olarak bilirim. Dinende boşamam bunu bil'' dedi.

biz birbirimizi seviyoruz.Hatta bazen bir birimize bakarken duygulanıp ağlarız:( Sorun aramızdaki iletişimsizlikten kaynaklansa gam yemem.Kırıcı konuşmadım ailesinin bana tutumları yanında.O kadar dar boğaza alındım,cenderede hissettimki kendimi,ne yapsaydım?Ortadan ikiye yarılsam yeriydi yani.Bir taraf hep nezaketden ödün vermesin,saygıda kusur etmesin,idare etsin ama karşı tarafda tüm sinirlerini yıpratsın üstüne gitsin.Melek olsa zor sabrederdi.değer verdiğimden,kavgayı sevmediğimdendi susmam

yaşadıklarım aklıma geldikçe tolere edemiyorum bu kadar iyi niyetime rağmen yapılanlar hiç adil değil.

normalde 2 yaşındaki çocuğa yanlışım olsa özür dilerim gocunmamda hiç.Merhametimden, insaniyetimden yıllarca mücadele ettim böyle aile bağları kopmsın diye ama karşı taraf anlamaıdı,göremediler attığım adımları,elimi verdim tutsunlar diye ama haketmediler bu iyi niyetimi aslında.Tamam benim gönlüm rahat ama insan olmanında sorumlulukları getirileri var.Kırmamak gibi karşınızdakini.ben hep ondan çekindim,incinmesinler diye incindim.Ama anlamayan anlamıyor tecrübe ettim.Şımarık ve kaprisli olmadım

çok şükür, hemde çok.Hatta normalde hep ''acaba'' mı diyen bir vicdana sahip olmama rağmen demekki fazlasıyla gayret göstermişimki kuş gibiyim vicdanen.Görevimi yaptığımdan ,hatta yarı yaşında olmama rağmen annesini hep idare etmeye çalışdığımda rahatım evet. Peki neden eşim öyle demiş olabilr sizce bana?Ayrılmayı kabullenmedi ama 'Olurda zorlarsan ve başarırısan bunu mahkemede kabul ettirirsen ben yine seni dinen boşamam.Ve ayrılsan bile eşim olarak görürüm beraber olurum'' neden der bir erkek?

ben kararlı olunca''ayrılmam''dedi. Bende o kadar bunalmışımki demek ailesinden artık soyadlarının olgusunu yaşamam bile beni tedirgin ediyordu.O derece üzülmüşüm annesinden.Benim tam tersim. Benim ılımanlığım nispetinde problem üreten biri. Bunalınca bende herşeyden vazgeçmek istedim. Evlilikte dışardan müdahalelerin olmaması gerektiğinin bilincinde ve erdeminde biir olmadığından hadi ben el kızıyım, oğlunuda üzüyor ve saygı duymuyor.Bunuda anlamış değilim. Birden hayatımdan çıkarsan bitermi bu

üzermdeki psikolojik baskı diye düşünmüş olacağımki,öyle dedim.Annesinin seviyesizliğine düşüpde bu düzeye inmek aile terbiyemle örtüşmediğinden belki tartışmayı sevmediğimden.Ucuz egosunu tatmin aracı olmak istemediğimden.Çünkü fazlasıyla adımlar attım.Gurur yapmadım,idare ettim ama bir yerde sabrımda artık sınıra geldi.Sonsuz sayılacak derecede güler yüz gösterdm boşa çıknca her atılımım bende nereye kadar göğüsleyebilirdim ki?Annesinin beni idare etmesi gerekirken,benden daha yaşça büyük,olgn

genelde komşuları, yakınları gıyabımda, ''iyi niyetli aynı zamanda da çok güzel bir gelin'' dediklerini duyuyorum arkamdan, bunu bile istemiyor. Ben çözemedim. Tatlı dil gösterdimki bu zaten benim kişiliğim ekstra çaba harcamadım öyle olayım diye ama hakketmediğinide biliyorum, bir gün iyi davrandıysa onun hatrını gözettim, düzelir belki diye beyhude bir beklentiye girdim, olmadı.Velhasıl o kadınla olamayacağını bilmeme rağmen. İnsanlık sonradan kazanılmıyormuş, asalet doğuştan mirasmış. Anladım

ya kusura bakmayın aldım sazı elime durumu oldu sanırım. Açıldıkça konu derinleşti.

başınızı ağrıttım.

''iki tokat atsaydı' yorumunuzda hala karalımısınız?

ben şımarıklık sonucu dah öncede bunu alışkanlık haline getirmiş olsaydım eşimde kızabilirdi bana ama druumu anlattım size.Peki neden eşim öyle demiş olabilir sizce bana?

Buraya uygundu içinde beraberlik var.