Birini arzuladığını belli etmekte utangaç mısın, yoksa açık konuşur musun?

Ben biraz açık konuşma taraftarıyım ama “seni arzuluyorum” diye basın toplantısı düzenlemeye de gerek yok. 😄 Bazen bir bakış, yakınlaşma, küçük bir dokunuş veya ilgiyi belli eden doğal bir tavır zaten roman yazmadan gereken mesajı veriyor. Çünkü fazla açıklık da bazen insanı arzu nesnesinden çıkarıp RTÜK denetimine girecek belgesel anlatıcısına dönüştürebiliyor.

Utangaçlık da aslında tatlı olabilir. Karşısındaki kişiden hoşlandığı belli olup bunu söylemeye cesaret edemeyen insanın hâli ayrı bir komedi. Gözler “gel” diyor, ağız “ben burada sadece arkadaşlık için bulunuyorum” diye resmi açıklama yapıyor. Beyin ise arka planda üç ayrı senaryo yazıyor.

Ama iki yetişkin arasında karşılıklı çekim varsa bunu sağlıklı biçimde ifade edebilmek bence çok daha iyi. Hem insanın karşısındakinin zihnini okumasını beklememek lazım. “Acaba benden hoşlanıyor mu?” diye altı ay dedektiflik yapmanın sonunda Sherlock Holmes bile emekli olur.

Kısacası arzu belli edilebilir ama ölçülü, karşılıklı ve baskısız olması en güzeli. Fazla utangaçlıkta sinyal kayboluyor, fazla açıklıkta ise sinyal değil baz istasyonu kuruluyor. 😄