Kız arkadaşımı terk ettim sanırım vicdan azabı çekiyorum.

Yaklaşık 2 aydır bir kızla çıkıyordum. Geçen hafta ilişkimizi kaprisleri ve baskılarından dolayı sonlandırdım. Aşağıda anlattığım üzere ilişkimizde bazı şeyler yaşadık ve kızı terk ettiğim için vicdan azabı duymaya başladım:

İlk başlarda birbirimizden hoşlanıyorduk. Bu karşılıklı hoşlanma sonucu ilişkimizin 3.haftasında tensel bağ kurduk. Kızın bakire olduğunuda yatağıma girdikten sonra öğrendim. Bu özel şeyi yaşamak için kız arkadaşıma evlenme ve uzun soluklu bir ilişki şeklinde bir vaatte de bulunmadım. Birçok kez uzun ilişkilere karşı olduğumu da belirtmiştim. Açıkçası düzenli bir cinsel yaşamım olduğundan dolayı kızı kesinlikle cinsel anlamda kullanma gibi bir niyetim olmamıştı.3 defa birliktelik yaşadık ve kızın bakire olduğuna dair hiç bir bulguya(kan vs vs...) rastlamadım. Bu birlikteliklerden sonra kızda önemli değişiklikler meydana geldi. Beni aşırı derecede sahiplenmeler, devamlı kontrol etmeler, sabahın köründen akşama kadar mesaj atmamı istemeler, kapris yapıp hayatıma, işime gücüme, aile ve sosyal yaşantıma müdahale etmeler, kendi kendine evlenme triplerine girmeler vs vs... bu gibi davranışlar beni kendisinden aşırı derecede soğuttu. Ben hayatım boyunca olgun görüşlü kadınlarla birlikte oldum. Çoluk çocukla uğraşacak ne psikolojiye sahibim ne de zamana. Kendisine de bunu belirtmeme rağmen ilişkilerden sonra yaptığı çocukça davranışlar kafamda bu ilişkinin sonlanmasına neden oldu. Şu birkaç gündür kızı sanki ortada bırakmışım gibi bir his oluştu içimde. Ancak kıza karşı içimde hiçbir heyecan ve sevgi kıpırdanması yok. Sizce sevmediğim bir kıza zorlamasız ve vaadsız cinsel ilişki(demagoji yapıp ilk erkeği olduğumu söylüyor) yaşadığımız için sahip çıkmalı mıyım? Yoksa hayatımı gönül rahatlığıyla sürdürmeli miyim? Tavsiyelerinizi bekliyorum...