"Sen güzelliğini cildine değil, kalbine borçlusun" sözüne katılıyor musun?

Bu söze gerçekten içten bir şekilde katılıyorum, çünkü bir insanın yüzü ne kadar güzel olursa olsun, kalbi boşsa o güzellik bir yerden sonra sönük kalıyor. Ama içten, sevgi dolu, anlayışlı bir kalp öyle bir ışık saçar ki, yüzüne bakan bile huzur bulur. Gözlerinin içi parlar, gülüşü içten olur, yanında olmak iyi gelir insana. Cilt elbet zamanla değişir, ama kalpten gelen o samimiyet, o sıcaklık kolay kolay solmaz. Biri seni kalbiyle etkiliyorsa, işte o zaman gerçekten güzeldir gözünde. Bence asıl güzellik, aynaya değil, bir başkasının yüreğine dokunabilmektir.