Ailenizle aranız nasıl?

Aile bakımından talihsiz bir ortamda bulunmuşsunuz. Ebeveynlerinizin ayrı olması beklenen sevgi ortamının oluşmasına engel olmuş ve bunun acısını hissediyorsunuz.

Annenizde içinde bulunduğu psikolojik durum ve sebebini bilmediğimiz gelişmeler nedeniyle ağzından bir anda böyle bir laf çıkmış. Haklı da olabilir, haksız da. Önemli değil fakat siz bu aldığınız darbelere karşı dirençli olmayı tercih etmezseniz kendinizi fırtanalı okyanusun ortasındaki bir yaprak gibi hissedersiniz. Bizi en çok acıtanlar en yakınımızdaki kişilerdir. O yüzden siz güçlü ve dayanıklı olmalısınız ki insanlar sizi üzemesinler.

Değersiz değil sadece güçsüzsünüz. Yalnızlık ise geçicidir. Sizi seven, koruyan birisi gelene kadar böyle olması normal.

Çok sevdiğim bir söz vardır :

Beraber savaşır, yalnız ölürüz.

sorunlu bir aileye sahip olan çocuk, ebeveynlerinin ebeveyni olmak zorunda hissettiği için erken büyür, yaşıtlarının hızında akmaz zaman onun için. bir anne-babaya ebeveyn olmak hem avantajlıdır ilerisi için; sorumluluklarının bilincinde olur çocuk, hem de dezavantajlıdır her zaman için; nerede olursa olsun bir başına kalmaya mahkum olduğu için. bir şekilde devam eder hayata zaman zaman kalıcı zaman zaman ise geçici "mucize insan"ları olur onu "yol"da tutan. bu yüzden eğer şanslıysa öğrenir erken yaşta "hayat"ın değerini. emin olduğum tek şey ise yaşıtlarının bulunduğu bir grupta bakışlarıyla ya da davranışlarıyla bir şekilde belli ederler kendisini bu çocuklar, orada olduklarını bilirsiniz.