Acımasızca gecip giden hayattan geriye kalan sadece yalnızlıklarımız mı?

Hayatım boyunca 2 kişi sevdim ikisi de uzun sureli ilişkilerdi
ilkinde yasım küçük sayılırdı. Ergenlik dönemlerin deydi 3 sene sonunda malesef beni geride bırakarak göçtü buralardan
ikincisi üniversitede basladı ilk senemdi 5 yıl surdu sevdik birbirimizi okul bitince de surdurduk ama uzaktan ne kadar surebilirdi ki evlenmek istiyordu aslında bende istiyordum fakat iş yok askerlik duruyor sabret dedim sabredemedi askerlik bitince 1 yıl icinde olur diye dusunuyordum ama yolda kaldım benden 1 sene sonra evlendi tamda benim dusundugum vakit simdi cocuguda var unutmak biraz zamanı aldı halada tam olarak unutabilmiş degilim ara ara aklıma gelir buyuk ihtimal bana cok beddua ettigini dusunuyorum ustunden neredeyse 6 yıl gecti o gunden beri kimsenin elini tutmuslugum yok hayatta pek sanslı olanlardan degilim elimi attıgım hersey ters gitti
şimdilerde gurbetteyim calısıyorum elimdeki tel ve su pc dısında bir mal varlıgım yok artık usanmıs durumdayım tek basına surdurmek bazı seyleri artık cok zor cesaretim tamamen krılmıs durumda kendimi onarmak icin bazı kotu seyleride denesem de daha kotu oldugu icin artık onlarıda bıraktım sigaram ve ara ara ictigim artık kendisinden de sogudugum alkolun dısında
elimde bir fırsat olsa herseye yeniden baslamak isterdim hayatı bastan yazmak cogu seyi degistirmek, degistirmek istemedigim seylerde elbette var ama onlarında devamını getirmek isterdim kimseden yorum beklemiyorum oylesine yazdım icimdekileri anlatmak istedim tanımadıgım kişilere hayat cogu zaman acımasız ve adaletsiz olabiliyor ve bu haytta kalpte ufakta yer edinmiş kimsenin yeri dolmuyor hep bir iz kalıyor