Hergün biraz daha kahroluyorum?

Aslında birisini sevmeye başlamadan önce hep farkında oluyoruz. En başından güveni alamıyoruz mesela. Ya da sıkılacağımızı tahmin ediyoruz. Ama öyle bir açgözlüyüz ki, denemeden bilemeyiz ki modunda dalıveriyoruz. Halbuki ne olacağı belliydi. Şimdi sen sorumlusun bu izlerden. Ama o an o kadar önemli oluyor ki. "Ulan ben şimdi nasıl yaşayacağım" falan diyoruz. Ben unutamam ki. Aslında ne var biliyor musun, unutursun...
Bizi üzüp kıran insanları yüceltmeyi kim öğretti bize? Aksine o kişiden iğrenmemiz gerekirken nasıl da birden tapmaya başlıyoruz. Bizi üzen o platoniğimiz için diyoruz ki, "Ya o bir bana gelse o kadar mutlu olacağız ki ohoo". Hayallerimiz bu yönde. Yok öyle bir şey aslında.
Kafamızda birisini yaratmışız ve kendimizi inandırmışız. Olan şey bu. Hata yaptığımız nokta bu. O aslında o kadar iyi değildi. Bizi en iyi anlayan o değildi. Bizi en çok güldüren o değildi. Biz onun anladığıyla şekillendik. Biz bilerek en çok ona güldük.
Buraya yazdıklarımın hepsi geçmişte ve şu an yaşadıklarımdan çıkardığım şeyler. Şimdi dertli depresyonda falan değilim. Üzgünüm biraz, bitmeseydik iyiydi diyorum. Bana her sabah günaydın mesajı atardı, bugün atmadı. Bunlara takılıyorduk mesela. Bunlara ölüyoruz. Şimdi hiç yok öyle şeyler. Mutlu başkasıyla.
Bir kelimesi yedi gün analiz edildi. Bir güzel sözüne dokuz gün gülümsendi. Bir tribine üç hafta uykular kaçtı. Hak etti mi tüm bunları. Gidenin dönüşünden fayda gelmez. Gitti l*n. Gitti yani. Düşünsenize. Siz kıpırdamaya korkarken o çekip gitti. Nereye dönecek. Dönse bile kaç yazar.
Öyle mükemmel sevdik ki. Bu sevgiyi kaybetti. Şimdi sevmeyi bırakın çünkü onu alan birisi yok artık. Yolun sonu bu. Bitiş çizgisine geldik. Seyirciler evlerine döndü. Kazanamadık işte. Ne yapalım. Bitti. Buradan bitti tam. Aramıza mesafeler girdi ve bu mesafeleri aşabilecek hiçbir araba otobüs, tren ya da uçak yok...