Çok severken vazgeçmek zorunda kaldınız mı?

Erkek arkadaşım var ailesiyle iş arkadaşlarıyla ve yakın arkadaşlarıyla tanıştım annesi hep ona demiş işte beni evleneceğin kızla gelinimle tanıştır herkesle değil demiş biz konuşmaya ilk başladığımız günden beri de annesine beni anlatmış annesiyle görüştük konuştuk tanıştık annesiyle anne kız gibi olduk söz takmayı düşündük sonra ben bir süreliğine şehir dışında gittim zorunlu ilişkimiz gayet güzeldi hiçbir sıkıntı yok bana yanlış yapmayacağına zaten güvenim sonsuz annesi demiş ona yanlış yaparsan hakkımı helal etmem diye erkek arkadaşımın bir hastalığı var ve bu onu çok etkiledi çok takıntılı birisi kafasında çok kuruyor psikolojikmen çöküntü de ve beni kırmak üzmek istemediği için benden uzak duruyor ben de dedim hastalıkta sağlıkta iyi günde kötü günde hep yanındayım böyle bir şeyde seni bırakıp gidecek karakterde birisi değilim dedim oda yalnız kalmak istemiyorum annemde sen de çok üstüme geliyorsunuz hayatımda kimseyi istemiyorum kötüyüm beni düşünmeyin yalnız bırakın ben kendimden vazgeçmişim diyor ben de dedim yaşın daha 24 her şeyin tedavisi var dedim ve bu hastalığa kadar her şeyi annesi bana söyledi yani bahane olsa kendi zaten ayrılırdı kötü de değildi aramız ayrılacak bir şey yok yani seni değil kimseyi almam hayatıma içime kapanırım dedi hasta olan birisiyle beraber yanımda kimseyi sürüklemem dedi ben de dedim istemediğim şeyleri zaten bana kimse yaptıramaz ben senin yanında olmak istiyorum Allah korusun elden ayaktan da düşsen yatalakta olsan elin ayağın olurum ben senin dedim oda dedi ben de bu hastalık varken sana bir gelecek sunamam benden kimseye hayır gelmez dedi ben de dedim Ben senden gelecek istemiyorum iyisiyle kötüsüyle ne olacaksa senle olsun istiyorum tamam mı dedim

Evet ailesi yuzunde kaldim ve ikimizde bukadar severken elimiz kolumuz baaglandi

Heee 😞 Çok aşıktım ama çok abazaydı bzm aileye göre dğllerdi falan falan .

Vazgecmenin eşigindeyim..

Vazgeçmek demeyelimde hayat işte

Evet vazgeçtim, ama suçlu ben oldum sonunda...