Hayal kuramıyorum?

Bu konuyu hangi başlığa açmam gerektiğini pek kestiremedim, buraya açmayı uygun gördüm.

Başlıkta söylediğim üzere, gözlerimi kapatıyorum, bir şeyler düşünmeye çalışıyorum, hayaller kurmaya, kenimi güzel hayallerin içinde bulmaya çalışıyorum, eskiden yapabiliyor olsam da şimdi yapamıyorum. Bu olay bir buçuk sene önce başladı, yaklaşık olarak... 5 aydır çıktığım bir sevgilim vardı, ayrıldık. Hatta tam 5. ayın dolduğu gün. 2 ay boyunca hiçbir şey düşünmeden yat kalk ağladım odama çekilip. Hiç kolay ağlayan biri de değilim. Sonrasında büyük bir duygusuzlukla karşılaştım. Birkaç ay geçti üstünden, duygusuz, vurdumduymaz bir insan oldum. Hiçbir şey umrumda değildi. Birileriyle çıkıyordum ama asla ona verdiğim değeri veremedim başkasına. Sonra bir baktım gözlerimi kapattığımda inanılmaz hayaller kuran 'ben', hayal kuramayan bir taş kalpli insana dönüşmüşüm. Bu benim için başlarda güzel bir şeydi. Hatta hala öyleyim ve hala güzel hissettiriyor fakat hayal kurabilmek istiyorum. Eski hayallerime, eski yaratıcılığıma kavuşmak istiyorum. Tamam, kafamda senaryoyu yazıyorum, düşünüyorum, iyi güzel. Fakat içinde yaşayamıyorum. Hayal kurduğumu hissedemiyorum, dolayısıyla hayalin içindeki duyguları da yaşayamıyorum. Belki dertleşecek insana ihtiyacım var, belki fazla yalnızlık veya depresyon içerisindeyim. Tam anlayamıyorum. İhtiyacım olan veya yapmam gereken şey, nedir? Uzun oldu, zamanınızı birazcık çaldım, affola.
Hayal kuramıyorum?
Cevapla