Bizi üzen insanları hayatımızdan , aklımızdan hemen çıkarma iradesine neden sahip degılız?

püf noktası, yalnız kalmamaya çaba göstermektir. ayrılık acısından muzdarip kişi ilk 1-2 ay tek başına kalmamaya, yanında en az bir arkadaş, anne, kardeş vs. bulundurmaya dikkat etmelidir. kimseyi bulamadı mı? e bir dünya insan, herkes birbiriyle evrensel ahbap. gidip bir tanesinin yanına oturup sohbet edebilir. en fazla ''deli'' derler.

bir diğer püf noktası da nefret duygusudur. nefret ilk krizi atlatmadaki en yardımcı duygudur. ayrılınan kişinin yaptığı öküzlükler tekrar tekrar düşünülmeli ve her defasında artan derecesiyle ona öfke duyulmalıdır. nefret öfkeyi getirir. öfke de kişiye kendini güçlü hissettirir, tabi makul derecede olmak kaydıyla. abartıp eski sevgilinin kapısına dayanma, ya da kafasını kırma girişimlerinde bulunabilmesi olası bünyelerin bu aşamayı es geçmesi en mantıklısıdır.

o değil de ayrılık acısının en boktan tarafı, sabahları uyanıldığındaki ilk bir kaç saniye haricinde, tüm gün midede bir yumrukla dolaşmaktır. uyanır uyanmaz geçen bir kaç saniyeden sonra, gerçek çotannkk diye mideye oturunca fena sarsıyor. bu ayma anını günlerce, haftalarca yaşamak... sabır.

Sizi üzen kişiyi, aklinizdan, hayatinizdan cikarmakta zorlaniyosaniz; o kisiyi kazanmaniz da o kadar zor olmuştur. Basit ve degersiz olan her şeyden çok çabuk vazgeçilebilir. Eger tereddutler yasiyo ve kalbinizle akliniz arasinda gelgitleriniz oluyosa, by kisi degerlidir sizin için.
Örnek vereyim benimle hic hukukunuz yok, suraka keyfinizi kaçıracak iki kelam etsem. Fircayi basar ardindanda engeli çakarsiniz.
Yilladir kalbinizde olan bir bey ayni sekilde keyfinizi kacirsa, tavriniz ve tutumunuz daha farkli olur. Yani yasanmisliklarin derinligi gucu kuvveti anilar, engel olur bicok seye.