Hayat hep üzülmek içinmi yaşanır?

bir zamanlar hayatında yanlış yapan insanın yanında olmakla geçti zamanım. Hayır diyordum bu kadar kötü biri olamaz ve ben onun içindeki iyiyi çıkarıcam. Neler yaptıysa bana kötü de davransa hep yanında oldum. Belki aşk belki saplantı. İnsan kendine zarar veren bişeyin peşinden neden koşar diyordum. Cevap hep aynıydı. Onu istiyordum. Sonra noldu? O değil ben değiştim. Eskisi kadar gülmüyordum, yorgundum, acaba nerde ne yapıyor demekten deli oluyordum. En yanımda olması gereken anlarda olmadı. Bense hep arkasındaydım. Herkes uğraşma dedi ben uğraştım. Sonrası pes. yani pes ettim ve gittim. O hala aynı. Hala düzgün bir hayatı yok. Beni sorarsan bende yitiğim biraz kaybettiğim zamandan şanslardan eksiğim. Melankoliğim mesela biraz buruk ama geçecek zorda olsa. o hala adımı yazıyor bir yerlere beni sevdiğini söylüyor. Arayabilsem cesaretim olsa. Kalbine sığdıramadığın benim, kullanma harflerde adımı diyeceğim ama yapamıyorum.
o olmayınca kimseye ikinci şansın verilmeyeceğini öğrendim. demem o ki verdiğimiz çoğu şans çoğu karar bize iyi değilde başkalarına iyiyse yoruluyorsun. Bitiyosun haberin olmuyo. Kendine inanmamak nedir bilir misin? Ben bilirim. işte o yüzden yanlış belki evet ama uğraşmıyorum kimseyle yanımda olmak isteyen olur zaten. Ve inan bana çok uğraşmayınca çokta üzülmüyorsun zaten.