Artik güçlü durmaktan yoruldum desem kim anlar halimden?

Cok karmaşık hissediyorum. Nasıl baslasam nasil anlatsam derdimi bilmiyorum. Sadece cok doluyum. Ve belki de buraya yazarak kafamdan atmaya çalışıyorum. Iki yıldır birlikteydik. Benim ilkimdi. Hicbir erkege güvenemez, sevemezken çıktı karşıma. Beni herkesten cok mutlu eden adam yine herkesten cok uzmustu. Onun yüzünden uzulsem bile yine onun kollarında aglamak istedim hep. Ben onu cok sevdim. Ama iki yıl icerisinde sürekli yiprandi iliskimiz. Hep basit seylerden dolayi ayrilip iki hafta sonra baristik. Son ayriligimiz uzun olmustu. 3 ay. Sonra dayanamadik. Tekrar baristik. 5 ay boyunca cok mutluydum. Sanki daha cok bağlanmıştik birbirimize. Ama agustosta askere gidicekti. Bu yuzden hep sorun uretip agresif davraniyordu bana. Ben hep alttan aldim. Gitmeden bir hafta once bile ayrilma noktasina geldik. Ayrilmak istedi. Sonra agladi telefonda uzgun oldugunu söyledi. Neyse. Askere gitti. Yine kizardi ara sira ama iyi geciniyor sayilirdik. Bana usta birliğine gidecegi yeri dogu olarak soyledi. Megerse ankarada yapacakmis. Ben bunu bir hafta sonra ogrendim. Normal biri nasil bunu soyler aklim almiyor. Neydi amaci bilmiyorum ama hic yüzüne vurmadim yalanini. Salaga yattim. bir gun aradiginda babam gördü. Kimin numarasi falan diye o acti. Allahtan o kivirdi da anlamadi babam. Sonra mesaj atti bitti artik diye. g*t korkusuna ayrildi benden. Ayrilali 1bucuk ay oldu. Ve gecen gun ayrildigimizdan beri ilk defa mesaj atti. Beni burada bu halde birakiyorsun yaziklar olsun sana degmezmissin falan. Vicdanini rahatlamak için benim vicdanimi harcadi. Ben rahatim. Her zaman elimden geldigi kadar yardimcisi oldum. Su an baska bir kizla konusuyor. Ve benim cok canim acıyor. Boylesine yanlis bir insani nasıl boyle dogru bir askla sevdim bilmiyorum. Izlerinden nasil kurtulurum bilmiyorum ama basaribileneniz var mi? Kurtulabilen var mi bu ask denen illetten?