Neden ayrılmaya cesaretim yok? Ne olur bir akil verin?

Son zamanlarda hep aynı soru takılıyor aklıma, neden seviyorum onu, neden ayrılmaya cesaretim yok :( dün yine olmadık bir konudan aynı noktaya geldim :( artık bu ilişki bende mutluluktan çok üzüntülü zamanlar yaşatsa da, yine de onu görmek, sesini duymak için can atıyorum :( ama olmuyor, gitmiyor ve en kötüsü sorunlarımızı onunla konuşamıyorum. çünkü tek cevabı herşey güzel, sen tatmin olamıyorsun, anın değerini bilmiyorsun, sorun çıkaran, dırdır yapan sensin diyor:(

haftalardır şehir dışında, sadece hergün naber nasılsın diye konuşuyoruz o kadar. en fazla onun bir sıkıntısı olduğunda onu anlatıyor ben dinliyorum, sözlerimle yapabiliyorsam yardımcı olmaya çalışıyorum. bunca haftada sonra bir tek dün, ondan ilgi bekledim... kaldı ki şu an iş dğiştirme aşamasındayım, ve projem kabul edilirse bir süre yurtdışında yasıcam. ve ondan bu kabul sürecinde yanımda olmasını, stresli olduğumu söyledim. bunca sürede bir tek dün konuşmaya çalıştım, geç aramıştı, niye unuttun beni ama diye naz yaptım... çok yoğundum aklıma gelmedi dedi... öle olsun unutluyorum demek, falan dedim. ama sitem şeklinde değildi ses tonum, yani daha önceleride çok geç aradığı oluyordu hiç birşey demediğimi biliyor... hemen savunmaya geçince söyledim, sadece naz yapıyordum, konuşmak istiyorum seninle,ilgilen benimle falan dedim. ama yorgunum, sınırlıyım, stresliyim diye girdi konuya hemen :( kapattık, sonra aradım iş arkadaşları ile dışarı çıkmış çay içmeye.. saat 12 ydi geldi, arkadaşıma atacağım bir msj yanlışlıkla ona atmışım, buna sinirlenmiş. msjda hiç birşey yoktu... dışarı çıkacağımı sanmış ama yanlış analmiş. açıkladım ama yinede sinirlendim tamam kapatalım diyince bende de tüm ipler kötü :( o onca şey yaaprken benim sinirlenmeye hakkım yokkken :( neyse kavga ettik, beni bencillikle suçladı :( ama asıl bencil o... sadece onun işi, onun stresleri, onun hayatı var. ama bencil olan, düşüncesi olan benim. haftalardır hatta aylardır tek bir şey sölemezken, sadece bir gün ilgi istedim diye demediğini bırakmadı, bazen konuşmak bile istemiyormuş. ama arkadaşları ile saatlerce çay muhabbeti yapabiliyor. ya da benleyken hep yorgun, hep uykulu, hep stresli, hep parasızken. başkalariyle gece yarılarına kadar oturup, gülüp eğlenebiliyor:( açıkça sordum ona derdin ne diye... banakarsı bu kadar sabrın yoksa niye benlesin diyorum... kızıyor, abartıyorsun, anlayışışızsın diyor. seninle gelecek planlıyorum diye. sonra tartışınca haftasonları artık beni zor görürsün diye.. madem bu kadar sınırlı, tepkilisin neden birliktesin ayrıl diyorum. olmadık şeyelrden şen bunu çıkarıyorsun, benim böle isteğim yok ama işi buraya getirmene sıkıldım artık, hemen kolay ölü seçiyorsun diyor.

inanın yoruldum artık. bana bitti dese belki de hiç üzülmicem.. ama bu sekilde davranıp, bu işi bana atmasından bıktım... ben neden ayrılmıyorsun dediğimde hayır demiyor, ama ayrılmak istiyorumda demiyor, sen istiyorsun bu noktaya getiriyorsun diyor. ne yapmaya çalıyor :( yoksa söylediği kadar ben mi anlayışsızım :( nolur akıl