Sonbahar Yalnızların Mevsimidir

Yaz hepimize el sallıyor. Vedası yaramaz çocuk misali. Seneye yine geleceğim diyor hafiften sırıtarak. Hepiniz iyisiniz değil mi? Ya iyi olmayanlar?

Orta Yaş Krizin mi Tuttu Ne?

Özellikle bizden bahsetmek istiyorum. Bizler, orta yaşa parmak sallamışlar... Herkes kışlıklarını çıkartırken biz yazın sandıklara sakladığımız hüzünleri çıkarıp ütüledik gene. Tozlarını silkeledik.

Dün gece bir çoğumuz uyuyamadı. Aşktan meşkten değil aklımızı kurcalayan uçsuz bucaksız düşünce dehlizine dalıp çıkmaktan. Bir çoğu derslerini düşünürken biz vereceğimiz notları düşünüyorduk.

Bizim nesil ayrılıkları iyi bilir, kavuşmaları değil.

En kötüsü de bu zaten. Baksanıza sevdiğimiz sanatçılar bile sırayla bu dünyadan göçüp gidiyorken biz nasıl olur da sakin olabiliriz? Değiliz işte.

Sabah uyanırken geceden kalma, ansızın haber vermeden giden bir kadının saç telleri yastığımda. Gözlerimi açar açmaz onlara bakıp pinekliyorum. Sonra kahve ve sigara ile afyonumu patlatma uğraşlarım. Bu mevsim hep ayrılığı anımsatıyor bana. Yani Sonbahar'a dair neşeli ve güneşli anılara sahip değilim.