Yanlış Kişilere Verilen Yanlış Değerler

Lisenin ilk yıllarında sevgili ne demek onu bile bilmez iken arkadaşlarımın gazi ile birinin teklifini kabul etmiştim.. Çok iyi biriydi yakışıklıydı da üstelik ama ben her defa onu üzmeyi başarmıştım bunu niye yaptım bilmiyorum ama sanırım bir daha hiç öyle sevilmeyeceğim..

Evimiz aynı yerde olmamasına rağmen benimle aynı servise yazılmıştı serviste her defa benden önce gider ikimize de her tutardı sabahları da arkadaşlarına ayırtırdı bizim yerimizi..

Bilmiyordum sevgili ne demek ama onunla iki yıldan fazla sevgili kalmıştım muhtemelen hoşuma gitmişti bana ilgisi ama kendimden de taviz vermeme havalarındaydım..

Kim bilir, ne zorluklarla bana hediye almıştı, bense hediyenin bile değerini bilmeyip evde bir köşeye atmıştım, ah kafam!

Bana attığı uzun mesajların, aldığı hediyelerin, yaptığı sürprizlerin haddi hesabı yoktu. Benimde yaptığım akılsızlıkların.. Canımın sıkkın olduğunu anladığında gece bile olsa çıkar gelirdi evimiz uzaktı ama o gelirdi ben dışarı çıkamazdım ama pencereye çık bari der ben onda da inat ederdim çok boş kafalıydım ve bir daha hayatımda hiç karşıma böyle biri çıkmayacak ben bunu kaybettim şimdi canım çok yanıyor ama nafile..

Bir kere sebebi bile yoktu çocuğa öyle sert tokat atmıştım ki yüzü kızarmıştı ben tokati attıktan sonra o bana sarılmıştı ve ben böyle birini kaybettim. Kavga ettiğimiz zaman haksız bile olsa özür dilerdi ve mutlaka beni sevdiğini söylemeden uyuyamadı böyle birini kaybettim işte.

Ayrılalı iki yıl oluyor benim kafam sonradan dank etti!

Öyle bir dank ki iki yıl daha geçmez gibi sonra anladım ki insana insan olduğu için değer verilmeliymiş..

Saygı ve sevgi ise bambaşka bir olaymış bunları ve daha bir sürü şeyi öğrendim ama doğru kişiyi çoktan kaybetmiştim. Bunun için çok pişmanım ne yapsam da olmuyor benden sonra telefon numarasını değiştirdi facebook hesabım yok ama arkadaşlarımdan attığım mesajlara bile cevap vermiyor, beni bitirdiğine eminim ama ben onun değerini hiç bilemedim. Ondan sonra bir kişi daha girdi hayatıma. Bu ise tam tersi oldu.

Ben, bir kere o pişmanlığı yaşadığım için bu sefer aynı şeyleri ben yaptım. Sürprizler, uzun uzun mesajlar, hediyeler.

Ayrıldıktan sonra bile doğum gününde yanına gittim pasta alarak o ise en ufak bir şeyde kavgaya dönüştürdü. Ben bir şey demediğim halde bana laf ederek yine ben özür dilerdim. Haksız yere tokat yedim sokak ortasında. Onun için her gün 45 dakika yol gider, bir de 15 dk onu beklerdim buz gibi havalarda bile..

Yollarda sokaklarda evde okulda banyoda tuvalette bile beni hüngür hüngür ağlatan birinin peşinden çok koştum elimden gelen her şeyi yaptım en sonunda bana benden nefret ettiğini söyledi ve her şeyi bitirdik bu sefer de durumuna yazmış "gitmeden önce kalmak için elimden gelen her şeyi yaptığımı bil." Diye. En işte bencillik mi denir bilinmez..

Anladım ki ne yaşattıysan onu yaşarsın ve doğru kişiyi kaybettiysen yanlış kişiler için istediğin kadar uğraş OL-MAZ..