Küçük Bir Hatırlatma

Bu bence kendisiyle birlikte kendimi de kaybettiğim annem ve güveniyle birlikte benimkini de yanında götüren babam için.

Herkesin derdi dünyanın en zor, en büyük derdidir değil mi?

Çünkü o sizin başınıza gelmiştir, daha kötüsü olamazdır. Ben böyle düşünmedim hiç. Ailemi kaybettiğimde olsun dedim, olsun kardeşlerim var, dostlarım var. Tek annesiz tek ailesiz sen misin şu dünyada? Hala ısrarcıyım bu söylemimde fakat ne var biliyor musunuz bazen insan kendi kendi avutamıyor işte.

İlkokulda tüm anneleler babalar gelir ya veli toplantısı için, sizinki yoktur. Lİse mezuniyetinde babanız size gururla bakar belki anneniz sarılmıştır sımsıkı.

Bilmiyorum ben hep eksik büyüdüm. Ama büyüdüm bir şekilde herkes büyür, herkes devam eder bir şekilde. Ama ben başka büyüdüm işte. Çünkü öyledir annesiz olanlar babasız olanlar başka büyür.

İlkokulda yeni bir öğretmen geldiği zaman sınıfa kendimizi tanıtırdık. İşte okuldan en nefret ettiğim zamanlar o zamanlardı. Her seferinde hatırlatmış olurdum arkadaşlarıma ve tabi kendime 'tek başınasın' Küçücük olaylar sabahlara kadar ağlatırdı beni. Bir seferinde çok yakın bir arkadaşım vardı evlerine çağırmışlardı annesi bana şey demişti çıkarken "annenle babanı da çağır bir gün tanışalım" Bu kadar işte. Tek cümle beni bitirmeye yetiyordu. Bilmem bunlar beni güçlendirdi mi daha da mı kırılgan yaptı, ama evet garipleştirdiği kesin.

Aile mezarlığımızda bir çiçek var; Ortanca.

Bu ortancalar tüm mezar taşlarını sarmış. Oraya gittiğimde bunu düşünürüm hep keşke ortancalardan biri de ben olsaydım. Güzel bir hayal. Mor bir ortanca olup sevdiklerimi sarmalamak hoş olurdu. Mezarlıklar beni daha huzurlu hissettiyor belki insan içinde olmayı sevmediğimden belki de gerçekten insanların ölüsü dirisinden daha iyidir. Öyle bakmayın garipleştiğimi söylemiştim zaten.

Bunun için kimsenin önünde ağlamadım hiç, öyle cenaze suratıyla da doşlaşmadım insanların yanında şu ana kadar ama eve geldiğimde, yalnız kaldığımda darmadağınım hep. En ironik olanıysa arkadaşlarım hep çok komik biri olduğumu çok güldüğümü söyler. Aklımdan kaç kere intihar etmeyi geçirdim bilmiyorum. İşin aslı bunu yapacağıma kendim bile inanmadım hiç.

Kaçmak korkaklarıni işidir hep böyle düşündüm. Eğer seni görseydiler hayal kırıklığına uğrarlardı

Bilmem belki de beni gördükleri falan yok, kendi kendimi kandırıyorum fakat eğer buna da inanmazsam o hep kaçtığım acınası insan olmaz mıyım? Hiç bir şey eskisi gibi olmayacak ki. Artık hayatıma giren kimse ne onlar kadar mutlu ediyor ne de onlar kadar canımı yakıyor. Yazamıyorum da anlatamıyorum, nasıl ifade edeceğimi kestiremiyorum. Zaten ben ne biliyorum ki. Yarım yamalak bir kızım işte. Hayallerim var fakat ne umudum ne de beklentim yok hayattan.

Kendimle ilgili bunca gereksiz şeyi buraya yazmam ne herkesin okumasını, beni avutmasını istediğimden ne de ailesini kaybeden diğer insanlara tavsiye vermek falan değil. Zaten istesem de veremem çünkü yok öyle bir tavsiye, yaşayıp gideceksiniz işte.

Sadece bir yerlere yazmak istedim.

Evet bu yazı sadece benimle ilgili, biraz bencillik yapayım istedim. Bir çerçeveye, bir kaç kıyafete bakıp konuşmaktan sıkıldım. Benimde bir annem vardı bir babam. Sadece bir zamanlar benim de musmutlu zamanlar geçirdiğim bir yerlerde yazsın ki ben de kendime hayal olmadığını hatırlatayım istedim, bu kadar.