Bir Halil Sezai Şarkısında Buluşuruz Belki

Bana söylediği ilk şarkı sözüdür "kafası kendinden bile güzel.."

Daha sonrasındaysa güzel sesli bir kadına sahip olduğumu anlamıştım zaten..

Ama güzel demek yetmiyor sanki böyle canım acısa sesini duyunca geçerdi öyle güzeldi. O şarkı söylerken düşünmekten utanırdım ben güzel sesine saygısızlık olsun istemezdim..

Sonra git dedi bana.. Hani öyle diliyle demedi de iliklerime kadar hissettirdi

Ama gitmek zorunda kaldım. Seve seve gitmek zorunda kaldım. Kalbimi ona bıraktım sonra gittim. Nereye mi? Bilmiyorum.. Kayboldum. Kaybolduğum yerden yazıyorum. Kaybolduğum yerin karanlığında onun siyahının bıraktığı derinlikten yazıyorum.

Git demedi, gitmede demedi.. Ama dedim ya gitmemi istediğini iliklerime kadar hissettirdi.

Yazıyorum ya hani onda kalmış olan kalbim ağrıyor, şu satırları yazan parmaklarımın uçları sızlıyor.

Geçmiyor...

İçince geçmiyor. İçmeyincede geçmiyor. O yüzden uyuyun dicem ama bu acı uyutmuyoda be kardeşim.. Ne yapmalı? Kime gitmeli. Ben biliyorum aslında. Yattığında kendine sarılmalı. Islak yastıgını öpmeli onun siyahının verdiği karanlıkta uyumalı.

Birbirimizi buldugumuzda ikimizinde sarılacak yaraları vardı. Yaralarımı hep kendim sarmışımdır onunkileride sarabilirdim ona bir iyilik yapabilirdim belki iyilik meleği olurdum. İyilik' ekini eklemezdi ama bana 'meleğim' derdi ya. Midemdeki kelebekler can bulup bütün vücudumda uçardı. En son kalbime konardı. Onun sahip olduğu kalbime.. Beraber olduğumuz süre içinde sardım yaralarını, sarmaya çalıştım biraz olsun iyileştirmiştim belki bilmiyorum. Sevgim iyileştirirdi belki kalanlarıda. Ama o kadar vaktimiz olmadı biz bittik..

Onun yaralarını sararken kendi yaramı iyice büyüttüm ve büyüttüğüm yaranın içinde nefes alıyorum, yaşıyorum. Ölmeye niyetim yok.