Biraz Ağlasam Olmaz

Ağlamak ne güzel eylemdir değil mi? Yoksa erkekler ağlamaz mı?

Onca sene, benim isteğim üzerine bir hiçmiş gibi çöpe gitti. Birini terketmek, nasıl birşeymiş şimdi öğrendim. Severek terk etmek.. Çok şey yaşanmıştı. Belki de anlara sığmayacak kadar çok... Ama artık hiç olduk, bir hiç...

Son mesajı şu olmuştu;

'' Ölüyorum ismine bile aşık olmuşum... Çok zormuş böylesi. Şu an isyan etmiyorsam Allah' dan korktuğumdan. Ama sana ve dürüstlüğüne bu kadar güvendiğim için yandım bu kadar. Sen değil miydin biz bize yeteriz diyen? Neleri göze aldık, nelere göğüs gerdik... Böyle birşeyden ayrılmamız komik değil mi? Git yarim git yolun açık olsun. Ama başkasıyla karşıma çıkacağına beni öldür. Bana bakma, sen mutlu ol yeter.. En çok da annemin güvenme dediğine yanarım... ''

Böyle bir mesajdan sonra ne diyeyim ki? Ağlamaktan insan kendini alabilir mi? Evet ! Erkekler de ağlar!

Ağlarız evet ağlarız. En sertimiz, en maçomuz bile ağlar... Ama ben içime ağlıyorum. Sessiz, ıssız bir duvarın dibine çökmüş karanlıkta, yanlız başıma bile ağlamak zor geliyor. İçim parça parça oluyor...

Sevmedim sanıyor, yaptıklarına karşılık sevmedim sanıyor, hala... Sevdim ama, o kendi hatalarının kurbanı oldu. Aşk bazen gözyaşı olup akar. Akar da yakmaz mı? Yakar... Hele o kişi size güvenmişse, sırtını dayamışsa...

Neyse...

Olay ayrılmak ya da sevip, sevmemek değil. İş o ki güven... Güven bitince mecnun olup sevsen ne fayda. Sevmek ne güzel olgu değil mi ? Şimdi farkettim de çok sevmişim.

Bu bencemde de böyle bir konu yazdım. Belki çoğunuz kim olduğumu merak edecek. Bazılarınız da bilecek...

Allah'a emanet olun.

Sen, ey sen, ben seni çok sevmiştim...