Aşkını, Ayrılığını Kabul Ettim de, Keşke Ölüm Olmasaydı Sevdiğim!

Bir tutam aşk saçlarından dökülürdü omuzlarına, sonbaharda dallarından birer birer düşen yapraklar gibi. Severdin sonbaharı,anlamazdım neden? Sonbahar hüzün demekti, sonbahar ayrılık. Üzülmeyi severdin sen, bilirdim. Mutluluğu haketmek gerektiğine inanırdın. Anlamazdım seni sevgilim. Hüzün içinde boğulup durdun aylarca, elinden tutup çıkaramadım düştüğün çukurdan. Özür dilerim.

Bizim hikayemiz güzeldi başlamıştı oysa ki,seninle aşkı tattım 6 sene evvel.

Bana gülmeyi öğrettin, biliyorum zor oldu. Ama başarmıştın, hatırlıyor musun?

Seninle sigara içerdik parklarda, bir sahilimiz yoktu gidecek ne çok severdin denizi, suyu, maviyi oysa... Tercihimiz kuğulu park olurdu, sen çocukları izlemeyi çok severdin bense gökyüzünü. Sana orda evlenme teklifi etmek isterdim. Çocuklar ve kuğular alkışlasın isterdim. Çok sevdiğimden değil çocukları ya da kuğuları. Seni sevdiğimden.

Birkeresinde bana demiştin ya, "birgün ben ölürsem senden önce, aşık ol,evlen!"

Sana "sus!" dedim. Neden bu kadar karamsar olmak zorundaydın?

Gözyaşlarım birikti. Sana ben ağlayamam derdim. Öyle çok ağladım ki...

Vücudunu parça parça toplarken.. Keşke verdiğin her hediyeyi kaybetmeseydim. Belki bu kadar terkedilmiş hissetmezdim.. Keşke seni alıp kuğulu parka ben getirseydim. Orda senin gelmeni beklemek yerine. Keşke sağır olsaydım, duymasaydım ne olduğunu. Keşke kör olsaydım da, görmeseydim seni parça parça. Keşke yanında olsaydım da, seni yalnız göndermeseydim başka diyarlara sevgilim...