Ayrılıkta Farkındalık Yaratmak Gerek

Bilirsiniz herkes ayrılık acısı veya diğer ismiyle aşk acısı çeker, bende dahil. Bu durumu küçük bir hikaye ile anlatmak istiyorum

İlk ayrılığımızı ne zaman yaşıyoruz?

Doğarken değil mi? Birden farklı bir dünya yeni bir dünyaya gözümüzü açıyoruz alışamıyoruz. Bir süre Annemize bağlı bir şekilde simbiyotik bir hayat yaşıyoruz ve sürekli ana rahmine geri dönme isteğimiz var, niye? Çünkü orada her şey hazır, hiçbir şey yapmadan her şeyi elde ediyoruz ve doğduktan sonra bunun arzusunu güdüyoruz.

Sonra emeklemeye başlıyoruz, yavaş yavaş yeni dünyayı tanımaya başlıyoruz ama biraz ilerleyince sürekli arkamıza dönüp annemize bakıyoruz. Annemizin davranışlarına göre ilerliyoruz, annemiz bizi motive edip yüzümüze gülerse daha ileri gidiyoruz ama birden bir boşluk bir yalnızlık hissi çöküyor ve hemen annemizin kucağına geri koşuyoruz, niye? Yalnızlık ve o boşluk hissinden olabildiğince kaçmak istiyoruz.

Bunu merkez kaç kuvveti gibi düşünün.

Anneniz bir çemberin merkezi ve annenizin etrafında dönüyorsunuz ve o dış çemberin dışına çıkınca, yalnızlık ve boşluk hissi bütün benliğinizi sarıyor. Yine de ilerliyoruz vazgeçmiyoruz bu sefer daha yeni şeyler görüyoruz bu sefer yürüyebiliyoruzdur ama biraz fazla ileri gitmişiz ki annemize döndüğümüzde bu sefer onu kızgın ve somurturken görüyoruz, ne yapıyoruz bu sefer hemen annemize geri dönüyoruz çünkü onu kaybetmekten, onun sizi terk edeceğini düşünmekten çok korkuyoruz.

Olur ya annemiz depresyonda, babanızla kavga etmiş ya da herhangi bir şeyden dolayı üzgün ama biz sevgiye ilgiye açız onda bulamıyoruz aradığımızı; aradığımız sevgiyi başkalarında buluyoruz.

Babaanne, anneanne vs. Annemizin verdiği ilgiyi şefkati başkalarında görüp, tecrübe ediyoruz. Bu sefer annemiz bize ilgi gösteriyor ve yanına çağırıyor biz gitmiyoruz çünkü aradığımız ilgi ve sevgiyi başka şeylerle doldurabildiğimizi farkettik. Dünyanın çok büyük ve tanıyacak yeni bir şeyler annemizin bize verdiği sevgiyi başkalarından da alabildiğimizi gördük.

Şimdi konun özüne gelirsek;

Kısaca ilk ayrılığımızı annemizden ayrılarak olduğunu gördük ve o vakte kadar kimseyi annemizin olduğu konuma belki de sokmadık. Ve tabii ki birden birini, tek annemizi koyduğumuz o konuma koyduk.

Bütün benliğimizle ona bağlandık. Şunu söylemek istiyorum; bu bence sadece gerçekten sevenlere hitap eder, gönül eğlendirmek için olanlara çok saçma gelecek.

Devam edelim ve o anne figürümüz bizi terk etti ya da belirli bir sebepten ötürü ayrı düştük. Şu an ki olduğumuz o konum ney biliyor musunuz arkadaşlar, hani emekliyoruz ya, yeni bir başlangıçlar var önümüzde ama bir o kadarda içimizi dolduran o boşluk ve yalnızlık hissi var, sürekli arkamıza bakıyoruz acaba o anne figüründen bir tepki gelecek mi? Biraz daha ilerlersem belki onu tamamen kaybedeceğim. Aynı o konumdayız.

Benim burada ki amacım sadece bir farkındalık oluşturmaktı. Ne tavsiye vermek nede başka bir şey değil. Okuduğunuz için teşekkür ederim

Bonus biraz da gülelim...