Avuçlarında Kalbimin Kırıkları

Bu aralar hep acı siyahım.. Ve avuç içleri kutsaldır.

Siyah ve beyazdık biz, gök yüzü ve denizdik, ay ve güneştik.. Kavuşmamız böylesine imkansızdı. Ne gri olabildik, ne yer yüzü ne de gece ile gündüzü yaşayan tek insan.. Hiçbiri olamadık. Birimiz siyah kaldı birimiz beyaz.

Siyahın içinde beyaz beyazın içinde siyah olamadık. Siyahın içinde bir parça beyaza yer olamaz mıydı? Beyazın kalbi tamamen siyahtı oysa...

Onunlayken böyleydim.. Siyahın içinde beyaz bir çocuktum.

Siyah beyazı kabullenemiyordu siyah beyazı sevemiyordu. Siyah karanlığından ödün vermiyordu ve beyaz karanlıktan korkmasına rağmen siyaha sırılsıklam tutulmuştu..

Beyaz olup siyaha bağlanmaktansa..

Beni kaybetmekten korkacak birisine bağlanmayı çok isterdim.

Hayat güzel olabilirdi belki ama söz konusu olan hayat, bana ait değil.. Hiç ait olmadı.

Bir de şey var tabi.. İnsan ölmeden önce öleceğini hissedermiş ya hah işte siyah beyazdan giderken beyaz ben iliklerime kadar hissettim.

Siyah bulutların arasında kalmış bir gökkuşağı🌈 İçimdeki bütün duygular..