Bir Tarafın Çok Sevmesi Yetmiyor

Bir Tarafın Çok Sevmesi Yetmiyor... Ne soru ne bence ayrılık hikayesi.. Özeti ise yaşandı, saygısızca bitti. Aslında bu ne bir soru ne de bir bence. Bu ikisi arasında kalmış bir durum. Bir iç dökme. Yazmak en doğrusu olacak. Belki bana söversiniz belki de hak verirsiniz. Vira Bismillah.

Ben çok sevdim. Hatta onun erkek arkadaşı olduğunu bilerek uzaktan sevmeye başladım. Hoşuma da gidiyordu onu böyle sevmek. Daha da fazla tutuluyordum ona. Kalbine giremesem de hayatındaydım, onunlaydım.

O, erkek arkadaşıyla yürütemediğinden falan söz ediyordu. Ben ise bu işlere karışmak istemediğimi ona defalarca söyledim. Giremem dedim iki kişinin arasına, yapamazdım. Zaten ne ben onun benden hoşlandığını ne de o benim ondan hoşlandığımı bilmiyorduk. Sürekli beraberdik. Bir yıl boyunca birbirimizi üzdük, mutlu ettik, süründürdük falan filan... Sürüp gitti. He, bu arada bana açılan da ilk oydu ve inanamamıştım. Fark ediyordum ama inanamıyordum buna. Yazın yaptığı her şeyden benim haberim oluyordu. İlk benimle paylaşıyordu. Her neyse geçen yaz, üniversitemiz açılmadan o çocukla ilişkisini bitirdiğini söyledi bana. Bir şey diyemedim. Benim mutlu olmam gerekirken üzülmüştüm. Çünkü o dağılmıştı. İki yıllık ilişki ve öncesinde de çocuklukları beraber geçmişti. Ben ise onu bir yıldır tanıyordum. Kolay olamazdı.

Üniversite açıldı, sınıflar aynı. Biz görüşüyoruz, muhabbet ediyoruz, kah ağlıyoruz, kah gülüyoruz derken 24 Kasım'da bir isim koyduk buna. Dedim: "Zor olacak unutman biliyorum ama gel beraber atlatalım bunu da. Biz neleri atlatmadık. Hem bir isim de koysak güzel olmaz mı? Ayrı zamanımız geçmiyor" diyerek onu ikna ettim. Ettiğimi sanmışım. Yanımda gülücükler saçan insan tek kaldığında o çocuğu düşünüyormuş. Kendisini ne kadar şartlasa da bu hengameden kurtulamıyormuş. Bir buçuk ayın sonunda hatasız kul olmaz da diyerek benim biraz hatalı da davrandığım oldu. Çok seviyordum, paylaşamıyordum. Üstüne üstlük de bu çocuğun sana yakın davranması hoşuma gitmiyor dediğim insanla rahat davranıyordu. Biraz dediklerimi ciddiye almasını bekliyordum ondan ama o da sanki olmuyordu. Bu yüzden çıkan tartışmada benimle olamayacağını söyledi. Yalvardım, hem de köpekler gibi... Kabul de etti. İlk ayımızı kutladım. Bir kolye bir orkide aldım. Bazı küçük sürprizler de yaptımsa da nafile...

Aklı hala o çocuktaymış. Benimle olmayacakmış. Bunları dedi, dedi de ben şaka sanıyorum. Ama git gide de içimdeki heyecanı köreltiyor. Belki de bilerek yapıyordu. Tamam demiştim kendime, unutmak kolay olamazdı ama benimle yaşadıklarında o çocuğun aklına geldiğini söylemesi de beni ağır yaralıyordu. Düşünsenize boşluk dolduruyorsunuz, başkasının boşluğunu... Koyuyor bak bu. Ben ona sabrederken o bana pes etmişti bile.

Bugün son kez biraz yaşadıklarımızın hatırına gel yarım saat ver bana ne bir şeye başlamak ne de başka bir şey yapmak derdim değil dedim. Yok da yok. İnat da inat. Bu da vurdu mu bana rövaşatayla... Arayayım dedim arama, yaz dedi. Al sana orta kafa gol. Üstüme üstüme geliyorlar. Daha fazla tutamadım kendimi nasıl bir ruh haline girdiysem ona, beni kullandığından girip, yasak meyvaya ulaşmasından sonra hevesinin kaçtığına kadar yazdım. Yetti mi? Hayır! Ne bir yaşanmışlığa baktım ne de yaşanabileceklere... Açtım ağzımı yumdum gözümü. Kızı ağır ithamlarla boğdum. Laflarımı hiç acımadan yazdım. Onun benim gözümde artık bir yatak sevdalısı olduğuna kadar söyledim. Bana bir daha dönmemesi için elimden ne geldiyse yaptım. Şu an pişman değilim. Her an olabilirim. Kesin olacağım.

O bitirmişti sözde, ben ise mahvettim onu. Bu yazıyı okumak ne kadar zor olsa da ben yazdım. Soruyorum size arkadaşlar, böyle kullanılmak hak mı adalet mi? Benim yaptıklarım çok mu saygısızca? Gözümden gönlümden düşmesine, beni hiç etmesine rağmen bunları yapmamalı mıydım? Acıtıyor ama unutmayın bunu. Seviyorum deyip de onu unutamıyorum demesini...

Aşağıda da buna yakışacak bir parça... Hadi ağlayalım...