Emre'nin Rüyası

Merhaba kadın ben o sevmediğin.

Seni sevdiğim için asla pişmanlık duymayacağım kadın. Bu dünyada yaptığım en güzel şeylerden biri, seni sevmemdi; sen beni unutsan da ben unutmayacağım seni.
Ne zaman seni sevdim, ne ara seni bu kadar benimsedim, ne ara bu kadar seni sahiplendim bunların hiç birini hatırlamıyorum. Hatırladığım tek bir şey sana aşık olduğum gün, o günü unutamıyorum bir türlü; ilk gün gördüğüm de kalbimin hızlı hızlı çarpmasını dilimin tutulmasını ve gözlerine bakarken bir yandan konuşarak bir yandan gülümseyen ben bu geçici dünyada en çok seni sevdim.

Şiir gibi bir kadın sevdim; o da bana yazılmamıştı...

Seni sevdim ben, seninle nefes almak, seninle ölmek istedim.
Her gece uyumadan önce tavana bakarak gülümsediğimdin sen, istediğim tek şey beni sevmendi; bazen olmayınca olmuyor, ne yaparsak yapalım bazen olmuyor. Benim için mutluluk sendin. Bütün kalbimle seni sevmiştim, ben en güzel hayalleri seni severken kurdum.
O benim görmekten bıkmadığım rüyamdı ve en güzel rüyamdı! Ondan vazgeçmek istesem de bir türlü beceremiyordum vazgeçmeyi, içimden daima o vardı onu her an düşünüyor hayal ediyordum.

Bambaşka bir sevgiydi bende ki bu ona olan sevgi beni ne kadar üzse de canımı yaksa da vazgeçemiyordum onu sevmekten sanki ruhuma kadar işlemisti. Herkesten her şeyden çok seviyordum onu ama o bunu farkında bile değildi bir gün beni sever umuduyla beklemekten yorulmuştum artık. Bu hayatta onu en çok ben sevdim en güzel ben sevdim onu kimse benim gibi sevmeyecek bunu adım gibi biliyorum. İşin tuhaf olan kısmı canımı acıtan da o; acımı dindirecek olan da o .İnsan birini kendinden çok seviyor kendinden daha çok önemseyebiliyor sevilmiyor sevilmese iyi, canı yanıyor üzülüyor ve en kötüsü de kendi gözyaşlarını kendi eliyle siliyor.

En çok zor olanı birini sevmeye kalkmaktır gün geliyor ve yeniden sevebiliyorsun birini.
Bu sefer tamam diyorsun bu beni seviyor bana değer veriyor asla beni terk etmez beni yalnız bırakmaz diyorsun sen daha çok seviyorsun onu beraber konuşuyorsunuz beraber hayaller kuruyorsun fotoğraflar çekiliyorsunuz bir sürü anınız oluyor sıkıca sarılıyorsun ona en sevdiklerinden bile kıskanıyorsun bu benim işte diyorsun o gitmez dediğin insan gün geliyor aniden birden bire gidiyor giderken arkasında bıraktığı acılarla anılarla hatırlatıyor kendini canın çok daha yanıyor, hayata küsmeye başlıyorsun; artık sevmicem diyorsun bir daha güvenmicem diyorsun ama alışmakta olduğun bir yalnızlığın ve gözyaşı dökerek baktığın fotoğraf vardır.
Gülen gözlerinin artık bomboş baktığını, en ufak şeyde dökülmek üzere yaşlar biriktirdiğini görüyorsun içinde. Sol tarafındaki kocaman boşluğa anlam veremiyorsun. O dolduramadığın boşluk yakıyor canını. Bitsin istiyorsun, artık geçsin diyorsun. Gerçekten yorulduğunu hissediyorsun. Ama geçmiyor.

Okuduğunuz için teşekkür ederim.

Yazan & Yunus Emre Çiftci

Bir başka Bencem'de görüşmek üzere esen kalın.