Tek Suçum Değer Vermek!

Bencenin başlığını görünce içeriği az çok tahmin edebilmişsinizdir ancak yine de yazayım. Tekme yiyen bir er kişinin içinde yaşadığı fırtınalar diyelim. Madem sonunda tekmeyi vuracaktın neden değer veriyor, seviyormuş gibi yaptın? Sana yapılsa güzel olur muydu? Ama yok sizin gibilere böylesi hak, ya da dur acaba size değil de benim gibi salaklara mı böylesi hak?

Ben mi salağım yoksa o mu çok iyi oynuyor?

Kafamda deli sorular. Bu kazıktan sonra anladım ki senin değer verdiğine değil sana değer verenin peşinden gideceksin. Tek suçum onu üzmemek için elimden geleni yapmakmıydı yoksa? Evet evet, bu yaşadıklarımın tek suçlusu ve sorumlusu bendim. Biz erkeklerin en büyük hatası ne biliyormusunuz, onların cilvelerine kanmak, zaten en zayıf noktalarımızdan biri de bu değil mi?

Onlar da bunu çok iyi bilip bizi en zayıf noktamızdan vuruyorlar

Gerçekten çok düzgün kızlar da var onları teessüf ediyorum. Bugüne kadar hayatta hep en güvendiğim kişilerden en büyük darbeleri yedim, bu durum bu sefer de değişmedi. Kafamda zaten sorular oluşuyordu, ya bunlar da diğerleri gibi çıkarsa, ama yok ya bu sefer bambaşka olacak herşey çok güzel olacak diyordum, olmadı işte.

Kimseyi kendinden çok sevmeyeceksin

Ama bu saatten sonra şunu çok iyi anladım; kendinden başka kimseye güvenmeyeceksin, kimseyi kendinden çok sevmeyeceksin, değer vermeyeceksin. Anlasam ne olur ki? Yine uygulayamayacağım bunları. Yine çıkacak bir kız karşıma; gülüşüne, gözlerine, saçlarına, yanımda olduğunu hissettirmesine tav olacağım, aynı acıları çekeceğim.

Zaten alıştım artık buna ama sonuncusu gerçekten ağır oldu. Hayatım doğru kişileri ararken hep doğru sandığım kişilerle mi karşılaştıracaktı hayat beni? Yoksa birgün gerçekten doğru kişiyi bulabilecek miydim? Artık buna pek inancım kalmadı ama yine de bıkmadan usanmadan aramaya devam edecektim. Sanki çok şey istiyorum hayattan; beni tamamlayacak bir eş, bir de mutluluk. Yok aslında benim gibi bir safa ya da salağa (ne derseniz artık) bunlar bile fazla sanırım.

Neyse artık yapacak birşey yok, o yüzden geçmişi unutup bundan sonraki hayatıma bakmalıyım. Şu an nasılsın diye soracak olursanız, depresyonda değilim ama şu aralar gerçekten mutlu değilim, en sağlam espirilere bile içten gülemiyorum. Bu yazıyı sadece içimi dökmek için yazdım. Bazılarınız okurken çok sıkılacak, hatta tamamını bile okumayacak, bazılarınız ise kendinden bir parça bulacak, bazılarınız ise ne kadar saf(salak) diyeceksiniz benim için. Hiç önemli değil, ama beğenirseniz de bir nebze mutlu olurum

Teşekkürler...