Unutamadığım Yok!

Hayatta bazen insan kendini kaybedebiliyor. Bunun nedeni ise herkese güvenmesi herkesi kendi gibi dürüst iyi sanması ne zaman ki birine güvenmeye kalkmışsa muhakak sonunda ya üzülen olmuştur ya da hayal kırıklığına uğramıştır. İnsan birine güvenmek inanmak sevmek sevilmek ister biz çok seviyoruz ama sevilmiyoruz. Sadece sevilmemekle kalsa iyi sevilmediğimiz gibi asla sevilmeyecek oluyoruz çünkü biz karşımızdakini de kendimiz gibi gördük bu yüzden er geç anlıyor insan bazı şeyleri ama sevenin değil üzenin değeri oluyor.

Aslında şunu öğrendim. Ben ne olursa olsun kim olursa olsun asla çok sevmeyeceksin sonunda üzülen kırılan sen oluyorsun!

Kimse ne çok sevilmeyi ne çok değer görmeyi hak eder!

Geç fark ediyor insan kendisinden başka kimseyi sevmeyeceğini. Ben hep çok seven oldum ama aynı zamanda üzülen kırılan hayal kırıklığına uğrayan oldum. Sadece ben değil belki binlerce insan bunu yaşıyor artık ben çok sevmeyi ve değer vermeyi bıraktım baya oldu hemde bırakalı sadece kendimi seviyorum artık çünkü gördüm ki sevenleri üzerler üzenleri severler. Ne yazık ki gerçekten sevenin değeri yok.

Hiç bir zaman sevilmezdim ben; çoğu zaman gözlerim bu yüzden durduk yere boşluğa dalıp giderdi çünkü acaba ne yapsam ne etsem sevilirim diye düşünürdüm

Başta duygulu bir insan olmayı seçerken hata ettik.

Meğer ben hatayı çok çok başında yapmışım çok sevmekle insanlar çok sevmeyi kaldıramıyor çünkü sevildiklerini anladıkları anda ya sevmiyorlar ya da kaçmak için bir delik arıyorlar. Ben küçükken de böyleydim herkesi her şeyi çok severdim. Küstüğüm zaman eve gelip anneme bir daha onlarla oynamayacağım dememe benzemiyordu bu; sevilmediğim zaman anneme gidip bir daha sevmicem diyemiyordum. Sevilmediğimi hissettiğim an gitme kozonu ilk ben oynardım çoğu zaman kaybettim ama az da olsa kazanırdım. Yeniden bir şeyler kazanmak için devam ediyorsun hayatına kaybede kaybede ilerliyorsun. Hayatında kaybettiğin her şey ayrı bir tecrübe kazandırıyor sana. Eve gelip anne bir daha onlarla oyun oynamıcam kaybediyorum demeye benzemiyordu çünkü ben yıllar önce çok oyun ve yıllar sonra çok insan kaybettim ama en büyük oyunu hayat oynuyormuş, yeni farkettim.

Bu bence'de geçen yazılar bana aittir.

Bir başka Bencem'de görüşmek üzere esen kalın.