Bir Yalana İnanmış Olmak Bizi Aptal Yapmaz #12

Uzaktın.

Denedim kesmeyi nefesimi seni az daha soluyabilmek için. Bırak dokunabilmeyi sadece kokunu duymaktı aklımdaki. Aynı şehrin havasını alıp yan yana olamamaktı bizimkisi, aldığım her nefeste kokunu bilmek istedim ama yapamadım. Göremeyecek kadar uzaktım, kolların beni sevecek kadar uzun değildi.

Ömürdün.

Ben yol boyu giden gri sıkıcı bariyer, sen vadinin ardında ilk kez görülen denizdin. Seni böylesine basit sevemezdim. Sözün bittiği yerde bekletilen bir damla mürekkebe sığdırdım aklımdaki tüm romanları. Yazmaya kıyamadığım, okumaya doyamadığım yaptım seni.

Vazgeçtim.

Ellerinin başka vücütları sevmesine izin verdiğim gün vazgeçtim sevdiğim. Toprak altına atılmak vazgeçmek değildir hayattan. Hepimiz biliriz ki boş silahtan bir şey olmayacağı gibi boş insan için de ölünmüyor. O yüzden vazgeçtim adam, uğruna nefes vereceğim, ömrüme ömür katacağım değildin.

Ağlattın.

Çıkmaz sokağın birindeyim. Üstüme köpekler salınmış ve sen pencereden izliyorsun.

İşte bu tarifi sen olan adresini bilmediğim yer. Senden görünmüyor önüm ve ben orada bekliyorum.

Burası senden gidemediğim yer. Şimdi söyle;

Kaç semt, kaç durak ağlanır ? kaç esya ayaklanır, kaç adam yasaklanır ?

Ve kaçtın.

Sanki bir yaz akşamı, üzerime kar yağıyor. Çaresiz bir bekleyiş, kaçışını izliyorum.

Dağ gibi bir ihanetten düştüm, bu kendime son gelişim.

Unutmayın !

Bir yalana inanmış olmak sizi aptal yapmaz.

Çünkü saf olmak şerefsiz olmaktan çok daha iyidir.

#12