Kızlar, Eşimle 8 yıllık evliyiz, artık yeni heyecanlar arıyorum ne yapmalıyım?

Ben eşimle vakit geçirmeyi deniyorum. Eşimle en son yemeğe çıktığımız da romantik bir gece de, yemekte annesini arayıp yarım saat telefonda konuştular. Sabrım resmen sınanıyor. Anlıyor musun? Bu şereflilik midir?

Daha 18 yaşındasın. Sen bir büyü, evlen o zaman konuşuruz. Zaten şu an yaşın itibariyle ne kadar konuşsakta kendin zeytinyağı gibi üste çıkmaya çalışacaksın. tamam hadi sen haklsıın diyeyim de sen de tamam de.

tamam

mahkemeler öyle sandığınız gibi ünlülerin ki gibi tek celse de boşamıyor. Biz halkız ve o savunma yapacak ben savunma yapacağım derken ertelene ertelene 2 seneyi bulacak. Sonra zaten nafaka dediğin şey de başlı başına bir para... Üstümde ne kadar mal mülk varsa boşanırken de yarısını alıp gidecek. Zaten şimdi bile benim kazandığım paralarla annesine burma burma bilezik alıyor, utanmadan.

eşim bana değer katsa bunları inan istemezdim ama evliyim ve annesine verdiği değerin 10 da 1i ni verse kabulüm ama vermiyor. Bu zamana kadar aldatmadım. Yanıma bir kız otursa ordan kalktım gittim. Ama değer bilmiyor anlıyor musun?

En ufak şey mi? Komik olma.
Evlisin ve eşin sana değer vermiyor. Sende sadece annesine verdiği değerin 10 da 1i ni istiyorsun ama onu da göremiyorsun ve en ufak şey bu oluyor öyle mi? Sanırım evli değilsin.

Evet ufak doğru söylüyorsun. Kocaman hayatımız da bu sorun çok ufak tamam. Aynı evde iki arkadaş gibiyiz ve bu sorunu görmeden de gelebiliriz. Farz edelim ki üniversite de ev arkadaşıyız.

daha önceki yorumlara bir göz at istersen. neden ayrılmak istemediğim oralar da yazıyor. boşanmak öyle izlediğin filmlerdeki gibi tek celse de olup bitmiyor. malımın mülkümün yarısına direkt el koyuyor, neyse..

tamam evet

geçen sene bunu dile getirmiştim ama ''sana öyle geliyor ben sana değer veriyorum'' demişti. ben de çocuk değilim. kimin ne değer verdiğini görebiliyorum.

Çocuk yok, yapmadık. Anne ve babalarımız bu konu da ısrarcılar. Torun sevmek istiyoruz diyorlar ama ben bu kadınla gelecek göremiyorum. Bir de çocuk olursa çocuğunda hayatını mahvetmek istemiyorum. Ailesi şu an bile beni sömürüyor. Ben boşanmak istesem benim kaynananın gözlerinde dolar işareti yanıp yanıp sönmeye başlar.

çok mantıklı evet...

Ayrılmak istesem sömürürler beni

Hayattan tat tuz almıyorum. Saksıda çiçeğin yanında yetişen ve çiçeğe zarar veren yabani ot gibiyim. Benim de renklenip filizlenmem lazım. Eşimden ayrılırsam onun ailesi filan kesin bizi barıştırmaya çalışacak ya da nafakasıdır vs derken en az 2 -3 sene mahkemeler de geçecek.

çocuk olduğunda işler kopma noktasına gelirse o zaman çocuğa da yazık olur

O benim kazandığım parayla annesine bilezik filan alıyor. O bilezik almaya devam eder.

Evet. Onunla artık bir evde iki yabancı gibiyiz. Paraları genellikle evde tutarım. Paraları kontrol ettiğimde mutlaka bir kaç bin tl eksik olur. Artık buna alıştım.

Ya hayatıma böyle renk katıcam, kimsenin ruhu duymadan hayatımıza devam edicez. Ya da bir yer de patlak vericek kimse de huzur kalmayacak. bir yandan takıldığım kıza para yediririm (en azından isteyerek yediririm) bir yandan da hanım annesine yedirir..

Şimdi kendi içimde yaşadığım huzur yok. Bu huzursuzluk bende artık kemikleşti hatta benimle benimle bir bütün oldu yani ben buna alıştım. Ama benim annem babam buna alışık değil. Onların üzülmesini istemiyorum. Herkesin duymasını istemiyorum. Bizi mutlu sansınlar.

Sabrediyorum işte, sadece sabır.
Ama artık ciddi anlamda huzursuz olmaya başladım.
Benim yaşadıklarımı başka birisi yaşasa eşine şiddet bile uygulardı. Ama ben eşime sırf insan diye şiddet uygulamıyorum. Sevgi filan da kalmadı. Onu görünce hiç bir şey hissetmiyorum. Mesela eski günlerim aklıma geliyor, daha yeni evliydik. Hemen akşam olsa da eve gitsek yemek yesek film izlesek diyordum. Gün içinde hep arardı mesaj atardı. Yemek yedin mi diye sorardı, terliyse klimanın önünde durma derdi. İçim yanıyor bunları düşündükçe, hatta bazen çok özlüyorum aşırı özlüyorum eşimin önceki hallerini ama yok. O eski haller daha gelmez gelse bile beni bulamaz. Çünkü kendisinden aşırı soğuttu.

annen baban sen filan bayaa swinger ççiftsiniz galiba. baban belli mi bari?

heyecan istiyorum ama eşimi paylaşacak kadar geniş değilim. Soru detaylarını okusaydın anlardın. Sana ve eşine kolay gelsin.

o benim paramı yiyorsa annesine her şeyi alıyor abisine iş kuracak parayı veriyorum babasına araba almasında yardımcı oluyorum. ona maddi destek oluyorum. o yüzden arada haksızlık yok ;)

işte en sonunda beni anlayan birisi geldi. Artık bir evde iki arkadaş gibiyiz. Evlendiğimizde böyle değildi. Zaten bende atanmayı bekliyordum. Atanamayınca baba mesleğine oto galericilik yapmaya başladım.
Sonra parayı görünce hep kendi ailesine yöneldi. Sadece paraya ihtiyaç olunca ben hatırlıyor. Vermeyince de o günleri burnumdan getiriyor. Çok kadınlık yapıyormuş gibi...
Annemin babamın üzülmesini istemediğim için boşanmıyorum. Yoksa çekilecek dert değil.

Bazen psikolojik destek almayı düşünüyorum. Kimse benim mutsuz olduğumu bilmiyor. Eşim yani o bile farkında değil. İntihar edip gitmek istiyorum sessiz sedasız. Onlar yaşasın bu hayatı.

Yok hayır asla çocuk düşünmüyorum. Hem zaten çocuk yapmak içinde cinsellik olması lazım. Bizde şu an o da yok...
Benim bir süre düşünüp öyle kesin karar almam lazım.
Çevrem de n-bu konuyu açabileceğim kimsem yok.
Açsam bile hemen dedikodu yapılır, eşime başka gözle bakmaya çalışanlar bile olabilir veya sevinenler olur. Sağlam bir arkadaşım olsa ve özellikle kız arkadaş olsa ama normal kız arkadaş. Çünkü kızlar daha detaylı ve iyi düşünüyorlar. Doğru yönlendirme yapabiliyorlar. Ne yapacağımı da bilmiyorum. Çıkmazdayım.

işte o maskenin en büyüğünü ben takıyorum. Hayatımı yaşatacak bir kız bulursam yaşarım ama yok bulamazsam hafiften boşanma sinyallerini verip, malı mülkü annemin üstüne verip boşanma davası açarım.

bende 18 yaşında olsam bana da hayat ilginç gelirdi