Büyük aşklar nasıl biter?

Unutmak için kendimi zorluyorum. Hayatımı boşa harcamak istemiyorum sadece bir vicdansız için. Yoksa her saniye onu anasım var. Ondaki herhangi bir üstün meziyetten değil benden kaynaklanıyor bu. Ona verdiğim değerden. Fakat onun onu andığım her hareketimde takıntılı olduğumu düşünüyor olması beni deli ediyor ve yerin dibine girsin böyle aşk diyorum. Gerçek olmayan benim yaşadığım şey değil, onun beni inandırdığı şey.

Unutmak için zorlamak ilk yanlış... sevene saygı duyarım seven de kendine duymalı..
Ama inandığın inandırıldığını sevdin ama kendi gördüğünü.
Madem ki sevdin dillendiip yerlere vurup kirletme bırak sevgin temiz ise o da öyle kalsın.. onu yaa bitene kadar yaşa için de kendin ile dilsiz olarak ya da varsa gücün söküp at..

Sinirimi ve hayal kırıklığımı dillendirmenin çirkin göründüğünün ben de farkındayım ve bu yüzden kendimden nefret ediyorum. Kendime saygımı yitirmeye başladığım doğru. Rahatlamaya çalışıyorum sanki bir nevi. Hani sana küfür edene sabredersin önce, kötü söze karşılık susmaya veya güzel sözle karşılık vermeye öyle utandırmaya çalışırsın, ama bir küfür ye iki küfür ye üç küfür ye derken küfür etmeyi ben bilmiyor muyum da terbiyemi bozmuyorum sanılıyor diyorsun içinden. Tüm yaşadıklarımı kendi içimde yaşamaktan bıkmıştım ben zaten. Sınırım dolduğu için paylaşma ihtiyacım hat safhaya çıktığı için yaşadığımı biriyle paylaşmam sonucu oldu onun sözde aşkının bitmesi. Ama bahaneymiş benim herhangi biriyle bir şeyler paylaşmam nedeniyle beni karaktersiz gördüğü için kopması. Hiç sevmemiş ki beni. Yalan söylemiş. Şu an sevilesi hareketler yapmadığımın ben de farkındayım. Şu anki beni ben olsam ben de sevmem. Ama beni bu hale getirenin ne olduğunu kim olduğunu kabul etmez. Aynayı kendine çevirmez.

Neyse. Ben şimdilik susayım. Ama yine susamayacağım biliyorum. Beni sevgi susturuyor, içimi acıtan şeyler ise konuşturuyor. Daha önce burada konuştuğum konu genellikle annemin bana açtığı yara idi. Anneme olan sevgimin küçüklüğünden mi bu. Onu anmam sürekli. Değil. Ben sevilmeyecek biriyim bu sonucu çıkardım artık.

Ama böyle olmaz hayatın böyle geçmez herşeyi böyle de atlatamzsın

Atlatacağım öyle ya da böyle. Ve bana bunu yapanları hiç affetmeyeceğim.

Affetmez isen kendini içten yiyen bir kurda dönersin..

Kendi söylediğim şeylere kendim inanmıyorum artık :D Affetmemek elimde değil ki. Canımın nasıl yandığını yansıtmaya yarayan bir kelime "affetmeyeceğim". Affetmezsen devam edemiyorsun dediğin gibi. Ben affederim de onların içleri rahat eder mi bilmem. Edemesin istiyorum. Kötüyüm belki bunun için. Tabi bu hissim de değişken. Bir gün düşünüyorum kıyamıyorum iyi olsunlar mutlu olsunlar annem, o, beni bu kadar ağlatan herkes. Bir gün sabrımın tükendiğini hissediyorum sayıp sövmek istiyorum, ben de acıtmak istiyorum, rahat edemesinler istiyorum. Bu gitgel beni yiyor asıl. Gülerken ağlıyorum, ağlarken gülüyorum filan. Dengemi bozdular. Sorsan benim mutluluğumdan daha çok istedikleri bir şey yoktu. Bu ikiyüzlülüğe tahammül edemiyorum. Bir daha kimseyi bu kadar çok sevmek istemiyorum.

Ama sen Çok ortaya döküyor çok dile getiriyorsun olmaz böyle

Değil mi haklısın. İçim başka dışım başka olmalıyım herkes gibi. Olurum belki ben de bir gün, beni de dönüştürür öyle birine bütün bunlar. Susuyorum artık.