Kendi kendime hayatı zehir ediyorum.

Merhaba arkadaşlar, bu yıl üniye başladım. Sınıfta bir kızdan hoşlanıyorum sınıf 140 kişi hiç kimse birbirini tanımıyor ilk başlarda bu kızla nasıl yakınlaşıcam diye düşünürken sonra bol şans ve biraz emekle kıza yakınlaşmayı başardım anlatsam inanamazsınız bu kadarda bal olmaz dersiniz :) ama konu uzamasın diye yazmıyorum. İyiydik yani en azından sohbet ediyorduk felan. Bu arada kızla okulda sohbetten ileri gidemedim bunun sebebi ise kız her zaman arkadaş grubuyla geziyor hep yanında arkadaşları var bunlar 5 kız hiç ayrılmıyorlar çok nadir tek sohbet ettik ozaman da son durumda ki kadar yakın değildik :S Daha sonra bu kız birkaç kez beni görmezden geldi yani yanımdan geçerken bakıp selam vermedi vs. Bende erkek arkadaşı var ya da benimle zaman geçirmek istemiyor diye düşündüm ve bende kızdan uzaklaşmaya başladım. Ama gerçekten içim içimi yiyor.Birde nasıl bir şanssa derslerde yanıma hep kızlar oturuyor, haliyle arada laflıyoruz ve bu hoşlandığım kızla göz göze geliyoruz derslerde yanlış anlamasından çok korkuyorum. Hep aklımda bu kız var hiçbirşey yapasım yok dışarı çıkmak istemiyorum kimseyle konuşmak istemiyorum okadar kız var hiçbirisini istemiyorum mq :S Aslında kendimde farkındayım herşeyin bir sürü kız varken niye bağlanıyorsun diyorum kendi kendime ama kendimi alıkoyamıyorum .S Perşembe günü bayram tatiline çıkıcam uzun bir süre görüşemicez iyice kopucaz zaten kopuğuz da... Ama son bir ümidim daha var ingilizce dersinde 10arlı gruplara ayrıldık ve ödevler aldık bizde tiyatro ödevi aldık ve bu kızla aynı gruptayım tek ümidim bu :) Ama Şu an moralim iyice bozuk gittikçe uzaklaşıyoruz bugün sınıftan çıkarken oda sınıf kapısının önündeydi ve ona hiç bakmadan çıktım, nasıl bakıyım ki kızın gözünde iyice yapışkan gibi de görünmek istemiyorum, yapıcak birşeyde bulamıyorum off :S Neyse burda paylaşınca biraz rahatlarım umarım :)