Olmayacağını bile bile sadece duygularını dinleyip delicesine yaşadığın aşktan vazgeçme aşaması geldiğinde nasıl ayrılırsın?

Erzurum'luyum Diyarbakırlı bir kız arkadaşı vardı. Gün geldi kalktım Diyarbakır'a gittim. Herşey o kadar kusursuzdu ki rüya gibiydi resmen. Bunu ona da söyledim. Uykudan uyanacağım ve sen biteceksin diye çok korkuyorum demiştim. Saçmalama demişti böyle birşey asla olmayacak. Her neyse hiçbir aksilik olumsuzluk yokken Erzurum'a döndüğümde bir anda o kadar soğudu ki benden. Sesini duyunca bütün ağrılarım acılarım diniyor diyen kız, başım ağırıyor konuşmak istemiyorum diyordu. Bir daha bastım gittim Diyarbakır'a. Saatlerce yalvardım 10 dk görüşmek için. Geldi.. Hiçbir sebep söylemiyordu ayrılmamız için. Artık mantıklı bir sebepte aramıyordum. Mantıksızda olsa bir sebep söyle diyordum.. O kadar güçlüydü ki.. Ona sarılıp dakikalarca hıçkıra hıçkıra ağladım.. O gözyaşlarımı sildi son kez sarıldı ve bu sana son sarılışım dedi indi ve gitti.. Evinden takıldığı kafelere arkadaşlarına kadar biliyordum ama o vazgeçmeyi kafasına koymuştu. Bir daha da cesaretimi toplayıp gidemedim.. Vazgeçmekten başka çarem yoktu. Sesini duymayalı aylaar oldu. Yaşıyor mu öldü mü bilmiyorum ama bildiğim birşey varsa onu hala çok özlediğim.. Konumuzla alakasıda dağıldı gerçi ama o kadar dolmuşum ki öyle yazmak istedim işte...

Kendine gerçek bir neden bulmalısın ondan sonra irade geliyor iraden güçlü yapan şey nedendir böyle ayrılabilirsin