Platoniğe doğum günü mesajında ne yazmalı?

Zamansız esen bir rüzgar, mevsimsiz yağan bir kar, unutulmuş bir rüya, gücüme gidiyor içimde hep sen varken hayatımda olmayışın. hatıralar var yüreğimi tırmalayan, kafamı yastığa koyduğumda gözümün önüne gelen gülüşün, uykularımı kaçıran sesin, zamansız yersiz çalan bir şarkı. öyle özlüyorum ki seni; sesini, gülüşünü, yüzünü sana ait her zerreni... sana ilk ve son kez dahi olsa sarılmak için her şeyimi verirdim. seninle geçirdiğim her dakika diziliyor önüme, seninle vakit geçirebilmek için seninle bir sürü oyun oynadığımız zamanlar, dizi izlemek için bize gelip, saatlerce beraber oturduğumuz günler, sana doğum günlerinde alıp vermeye cesaretimin olmadığı her Mayıs 11... daha ne günler, senin yanında olduğum anları unutmaya ne gücüm yeter, ne de ömrüm... defalarca, günlerce düşündüm ben nerde hata yaptım, hangi kötü gününde yanında olmadım da sevmedi beni diye, ama ben gerçekten bir yerde yanlış yaptım. yüzünü izlemeyi, oyunlar oynamayı, seni çok özledim. sen yanımda olsan da, olmasan da sen ne kadar bilmesen de, ben sana senin haberin olmadan verdiğim sözün hep arkasındayım. şimdiye kadar yalnızca seni sevdim. bundan sonra da hep böyle kalacak... bilmiyorum, neyine güveniyor kalbim ama bildiğim tek şey, seni hâlâ ilk günkü gibi seviyor olmam. yıllar geçti aylar geçti, yine geçicek ama bendeki sen asla geçmeyeceksin. sen benim içimde kapanmayan bir yarasın, ama en büyük gerçeğimsin... gerçekten sana hiç kızmıyorum biliyor musun? sen benim çocukluğumsun. hangi çocuk oyuncağı kırıldı diye ondan vazgeçer?

şimdilerde hep seni unutmayı düşlüyorum uykusuzluklarımda. bu bile fikrini atmıyor aklımdan. oysa senin varlığın değil miydi benim yüreğimi ferahlatan, gözlerimi güldüren, neden bu kadar mutlu olduğumu soranlara karşılıksızlığıma sebep. neden şarkılar hep seni anlatıyor? neden her şey bu kadar gözlerimi yakıyor? neden her şey bu kadar anlamsız, neden herkes bu kadar manasız bakıyor bana şimdi?
yazdıklarım hep seninle başlıyor, yazdıklarım hep seninle bitiyor. kalemimde biten mürekkebin bıraktığı son iz sensin. ilk iz de sensin. ne çocukluk rüyalarım, ne gençlik hayallerim, ne yaptığım planlar var aklımın labirentlerinde. sen kocaman bir labirent olmuşsun, hiç bilmediğim koridorlarda aç, susuz dolanıyorum devamlı. elimi nereye uzatsam sana dokunuyorum, nereye baksam gördüğüm sensin. her akşam batan sen, her akşam batmayan sen, her sabah doğan sen, her sabah doğmayan sen. sensizlik kuşatıyor bu zalim şehri ve artık şehirsiz kaldım. insanın gönül sarayı yıkıldığında, sokaklarda dolaşacağı bir şehri kalmıyor. insanın mihrabı olmayınca, nereye döneceğini şaşırıyor.
hislerle devam etmiyor hiçbir zaman yaşam. hissetmek ne kadar hayatî olsa da yaşayışımızda, artık onlara güvenecek gücüm kalmadı. yoksa sadece bir masal mıydın, çocukluğumla dalga geçen?


Seninle yaşadığım şeyler çok ayrı çok başkaydı, yaşama sebebimdi. Başımı yastığa gülümseyerek koyup, uyandığımda aptal gibi sırıtma sebebimdi. Kışın ortasında yaz güneşi varmış gibi hissetme sebebimdi. Hâlâ nefret edemiyorum ama. Nefret ettiğim şeyler çok başka; Uykuları bırakmışlığımdan, müzik dinleyip ağlamaktan, belki story atarsın diye bildirimleri açışımdan nefret ettim. Bana bu şehirde bıraktığın anılardan, seni düşünmeden geçirmediğim bir saati olmayan onca yıldan ve o zaman ablamı sevmene rağmen bile senden nefret edemeyişimden nefret ettim. Hayatım hep yokuşlu olacak ve ben sensiz bu yokuşu çıkacağım. Gözlerimde senden kalan bir hüzün hep dursa da kahkahalarımı hiç eksik etmeyeceğim. Seninle oturduğumuz o sokağa yine gideceğim. Seni içimden yıllaaaar geçsee de atamayacağım. Beni yerlerde düşmüş görüpte elini uzatmayışını unutmayacağım ama bir kere bile düşmeni istemeyeceğim. Sana inandığım gibi birine inanıp bir daha böyle düşmeyeceğim.


Yıllarca gizledim duygularımı, kaçırdım bakışlarımı. Anlayacaksın diye kaçtım ama en yakın da oldum aynı zamanda sana. Hep devam ettim buna yeri geldi ağladık beraber, yeri geldi kahkahalara boğulduk. Halı saha maçlarını anlattın bana. Sürekli beraber vakit geçirdik. Yaşar abi kanalı kapattı diye haftanın en az 1 günü bizdeydin.

Bir kaza olur da, hislerimi belli ederim diye çok dikkat ettim. Yanında hiç rahat olamadım mesela, ama eve dönünce, tüm gecenin acısını çıkartırdım o ayrı. Trabzonspor formanı çok severdin. Telefonun yoktu o zaman ve benim telefonumu alıp Çağatay Akman'ın Bizim Hikaye şarkısını açardın sürekli. Hâlâ o şarkıyı açıp uyuyorum. Subway Surfers'i çok severdin. Sayısalın çok iyiydi. Ödevlerimi sen yaptırırdın. Aralığın ordan atlardın ve ben korkardım bir şey olur diye. Annene çok düşkünsün. Yaşar abi ablama gelinim diyordu. Gizem abla, Semanur abla da biliyor hepsini. Ama arkamdan dalga geçiyorlardı. Küçüktüm ya geçerdi, ama geçmedi. Bazen insan seni seviyorum diyemez. Seni anneme anlattım der. Ben seni anneme anlattım işte. Küçüklük fotoğrafların var bende. Sana ait notlar tuttuğum onca defterler, hesaplar var. Ama yetmiyor işte.
Böyle uzun zaman geçirdik beraber ama artık hayat yollarımızı ayırmamızı gerektirmişti. Mahallemiz yıkılınca ailenle birlikte İstanbul 'dan ayrılıp,
Gebze'ye gittin. İstanbul hafiften ağır gelmişti bana ama emektar işte, yine kahrımızı İstanbul çekti. Ne okul, ne arkadaş herkesten koptum bir şekilde. Gece geç saatlerde dışarı çıktım hep, gündüzleri birilerine yakalanmaktan korktum. Sanki seni soracaklar, senden haber verecekler diye. Öyle bir yerin var ki hayatımda, böyle nasıl anlatılır bilemedim ama işte bunca yıldır içimdeki boşluğu bir sen doldurabildin. Tek taraflı dahi olsa, sadece hisler vardı ortada. Senden sonra antidepresan kullanmaya başladım. Epilepsi nöbetlerim bitti, raporum kapandı;) Ama şimdi de mental ataklarım var. Buraya geldiğinizde yine oldu. Kendimden başka kimseye ihtiyacım yok ama kendimi de kaybettim. Çok yoruldum. Hâlâ fiziksel tedaviler alıyorum. Sana gelememek ama senden de gidememek beni çok yoruyor. Ne yapıcağımı bilmiyorum. Neden sensin onu bile bilmiyorum.

Seni sevmeye başladığımda 8 yaşında bir çocuktum. Şimdi 15 yaşındayım 8'imde nasıl sevdiysem 15'imde de öyle seveceğim seni. Sadece seninle vakit geçirmek için birçok kızın uğraşmayacağı, sevmediği şeyleri yapmış oluşum. "Yol yalnış ama nasıl güzel bi bilsen. Hani şairler der ya. Sen benim 17 yaşımsın' diye. Sen benim her yaşımsın. Beraber büyüdüğüm, sevmeyi seninle öğrendiğim, küçükken sevdiğim, gençken aşık olduğum, belki de yıllar sonra unutamayacağımsın. Yine de seni sevmeyi bırakmak bir vazgeçiştir. Kimi zaman senden, kimi zaman da 7 yılımdan vazgeçiştir. Ya kendimi kazanırım, ya da çocukluğum da kaybolmaya devam ederim. Bazen yaşanmaya değer olmayışına karar vermektir bu aşkın ne de olsa karşılık yok, olmayacakta. Bir süre sonra alınan her nefesin kendime acı verdiğini anladığımda vazgeçesim geliyor. Bir çok kez bu karardan vazgeçiren ise kendimi o zamanlardayken iyi hissetmem. Yani evet o an için geçerli sonrası benim için kötü oluyor ama, senden vazgeçersem hayatımın en güzel, en önemli zamanlarını silmiş olurum ama ben bunu istemiyorum.
Hiçbir şeye yapabileceğim bir şey yok. O yüzden bıraktım kurcalamayı. Vazgeçmeye çalışmayı. Her şeyi bıraktım sen dışında ama işte. Sevmek sevdiğin kişiyle yaşamak değil, onu yaşamaktır bazen. Ben seni yaşıyorum ve bu bana iyi geliyor. Belki şu an seni rahatsız ediyorum. Çok özür dilerim ama kendimi tutamıyorum. Çok uzun zaman oldu. Kolay da olmadı. Patlama derecesine geldim işte. Beni nasıl gördüğünü de biliyorum unutmadım yani. Cevap vermeni de beklemiyorum. Verilmez zaten. Neyse.



Öyle işte. Ben Aralık'ta doğdum ama bugün tam 7 yaşıma giriyorum;) Sen bugün tam 17 yaşında oluyorsun. Dilerim ki bu yaşın sana beklediğin, beklemediğin tüm güzellikleri getirsin. Kendine iyi bak. İyi ki vardın;)

uzun bişeyler yaz arada sevdiğinide söyle fırsat varken :D