Bir bakar mısınız kafayı yiyicem ben? Hamilelikten mi anlamıyorum?

22 yaşındayım eşim 28.
Atanmak istedim okulum bitmişti ama hamile kaldım. Sonra beni hayata bebeğim bağladı daha doğmadı ama onu çok seviyorm.
Eşimle aileme rağmen onlar istemese de evlendim. Babası hayırsız biriydi onu kardeşlerini annesini bırakıp yurt dışına gitmiş. Ailem bu yüzden istemedi.
Biz çok sevdik. Çok sevdim ben bu adamı hiç azalmadı hala uyurken izliyorum onu.
Yaşadığımız yerden benim ailemin desteği ile taşınıp bir sanayi şehrine taşındık.
Karnım çıktı zaten iri bir kızdım. Eşimle aynı boydayız ama hamilelikten kilo da aldım. Haziran sonunda doğacak bebeğimiz.
Şu sıralar maddi açıdan çok zor zamanlar geçiriyoruz evladıma daha hiç bir şey alamadım içim yanıyor.
Eşim çok çalışıyor. Bizim için.
Ama bu gün garip bir şey farkettim.
Evin kapısından çıkıyorduk 2 kadın gördük orta yaşlı eşime doğru bakıyorlardı eşim de karşıya doğru bakıyordu ama onlara mı bilmiyorm.
Sonra yürümeye başladık kızlar eşimle el ele olduğumuzu bile bile eşime bakıyorlardı. Kızın yüzüne bakıyorum anlasın diye benden tarafa bakmıyr bile.
O kadar üzüldüm ki.
Karnım yırtık yırtık oldu bu yaşta göğüslerim yumuşayıp sarktı.
Ömrümde yokluk yaşamadım sevdiğim adam için yaşıyorm.
Evladıma bir şey alamıyoruz diye içim rahat etmiyor yırtık pantolonu dikip dikip giyiyorum.
Hak etmiyorum.
Sonuna kadar okumayp dalga geçeceksiniz belki ama eşim gece vardiyasında ve ben uyuyamıyorum.
Eşim yav şak biri değil ama bayanlara karşı naziktir. Müşteri hizmetleri veya bir bankacı bayanla falan konuşurken hep mülayim kibar davranır. Bu kadınlara olan saygısından belki bilmiyorum ama bu güne kadar aklıma dahi gelmeyen sadakatsizlik konuları beynimi yiyor.
Eşimin beni aldatmasından çok korkuyorum. Eksik biri olduğumdan değil.
Onu çok seviyorum. Ve biliyorum ki bu hayatta tek affedemeyeceğim şey ihane onu affedemem.
Ben onun için bu kadar fedakarlık yapmışken onun bana bunu yapması beni öldürür ortada birde doğmamış bebek var. Bilmiyorum hislerim beni bu yanılgıya düşürüyor çok mutsuzum.