Gerçekten seven, özleyen adam sevdiğini bırakır mı?

Ben her zaman onun yanında olmak istedim ama şu an hayatımın dönüm noktası sayılabilecek bir yerdeyim ve her an onun yanında olmayı bırak, ona zaman ayırmam bile mümkün değil. Kendi adıma zor dönemler geçiriyorum ve o bunların içinde kalabilecek biri değil. Esrili, eğlenceli, sorunlardan uzak durmak isteyen bir karakteri var benim ise başım beladan kurtulmadı kurtulmuyor da. En mantıklısı arkadaş kalmaktı çünkü ben de seviyorum onu, yanında olmak istiyorum. Ama onu da beceremiyor, kıskançlık krizlerine giriyor ya da kalbimi kırıyor bir şekilde. Olmadı kısacası. Ama madem o kadar seviyordu, beni anlamaya çalışır, yanımda olurdu. Seven insan arkadaş olarak bile olsa yanında olmak istemez mi o kişinin?

Kendimle çelişmiyorum inan bana, onu da anlamaya çalışıyorum. Aşağıda başka bir yoruma yazmıştım, hayatımın önemli bir noktasındayım. Ona ayıracak zamanım yok ve bu süreç bittiğinde de eğitim için şehir değiştireceğim, ikimizin ortak bir geleceği yok. Beraber olsaydık hiçbir zaman bir arada olamayacaktık ki adamın karakteri hayattan zevk almak ve eğlenmek üzerine kurulu, benim şuanki durumum ise sıkıntıdan ve stresten ibaret bu dönemde. O bunlardan uzak kalmak isteyen biri. Hiçbir yönden uygun değiliz birbirimize ve en iyisi bu. Ama lanet olsun ki, düşünmeden özlemeden yapamıyorum. Arkadaş kalsaydık, en azından nasılsın deme lüksümüz olurdu. O çok seven Ada'm bunu çok mu görüyor?

İnsan sevdiğini göremeden, ayrı şehirlerde, tamamen zıt kariyerlerdeyken nasıl ilişkiye devam edebilir? Tamamen mantık olacak diye bir şey elbette yok fakat tamamen duygusal bağlarla da ilişkinin yürümeyeceği aşikar. Sen gerçekten sevmiş olabilirsin o kişiyi, fakat onun sen gibi düşündüğünü ya da sen kadar sevdiğini hiç zannetmiyorum. Sevgisine inanmayı, gerektiğinde fedakarlık yapmayı da çok denedim ama her seferinde dengesiz kişiliğini çıkardı ortaya. Bir gun tamamen esprisine, açık bir ilişkimiz olsun, sen benimle sevgiliyken istediğinde flört et benim de öyle bir hakkım olsun, bak hem sen de rahat edersin istediğin kadar kişiyle takılabilirsin demiştim. Tamamen espri amaçlı, çok kıskanç olduğunu bildiğim için söyledim. İki gün sonra gelip gerçekten böyle bir durum olursa uyarım çok mantıklı geldi, yeter ki sevgili olalım dedi. Böyle bir mantık olabilir mi lütfen ya. İlişkinin adı olsun diye insan sevdiği kişiyi 50 kişiyle paylaşmayı Nasıl kabul edebilir?

Bilmiyorum neden bir erkek için sevgilim demek bu kadar önemli bir insana. Zaten bu olaydan sonra tamamen olmayacağını anladım bu tutarsızlıklarına anlam veremedim bir türlü. Bir insana sırf sevgilim diyebilmek için karakterinden ödün verilir mi? Daha sonra şakasına söylediğini, çok pişman olduğunu falan söyledi ama gayet ciddi olduğuna eminim. Gerekçe olarak da "zaten her türlü kıskanıyorum en azından bir işe yaramış olur" demişti. Saçmalığın daniskası

En çok kızdığım şey ise herşeyden sonra özlemek duygusunun önüne geçilmiyor oluşu. Çok kızgınım, kırgınım, böylesi daha iyi. Ama yine de çıkmıyor aklımdan.