Bir insan kendisini üzeni neden sever ki?

Bir insan kendisini üzeni neden sever ki?

Çok ama çok çok üzüntü çektiği halde herşeye rağmen hala delilercesine sevmeye devam edenlerin sorusudur bu. Acaba neden mutlu edenler, üzmeyenler değil de hep üzenler tercih edlir ki bu dünyada? O güzel gözlerimizi yaşlar içinde bırakmak mıdır ki en büyük yetenekleri? Yoksa insan ağlamaya mı daha çok sever aslında gülüyor gibi görünsede...

Mutlu olmayı çok sever gibi dursa da insan, birisi için ne kadar çok acı çekerse, onun sayesinde arkasından ne kadar çok gözyaşı dökerse bir o kadar da çok seviyor sanırım. Gariptir ama yoksa bir haz mı duyar mutsuz olmaktan, nedensizce göz yaşı dökmekten, en önemlisi de mutlu olamamaktan?

Hiç mi yoktur çaresizlerin dermanı, hiç mi ufacık da olsa bir umut beslenemez küçücük bir hayatta? Bu kadar mı imkansızdır, bu kadar mı uzaktır, bu kadar mı çıkmaz sokaktır her şey? Çok anlamsızdır, çok saçmadır, çok acınası bir durumdur evet ama kendisni üzeni ve hala da üzmeye devam edecek olanı... Evet evet, işte o insanı sever hep, vazgeçmez ondan. Vazgeçemez belki de...

Söyliyeyim, çünkü bazı insanlar gerçekten bazen insanlar. Yakınındakine nankör, uzağındakine ise deli olur insan. Üzen insan ulaşılamaz bir imaj çizer kendine. Ulaşılmaz olan ise her zaman daha çekici bir güç olarak gelir insana öyle değil mi?

Acı çekmeyi sevmeye başlar yavaş yavaş, arsızlaşır insan. Tıpkı ot gibi bağımlılık yapar insanda. Ya da belki de kafaya takar, daha fazla azimlenir ve hırs yapar. Elde etme hırsı. Sırf bunun için tüm benliğini yok eder insan yavaş yavaş...

Üzülmeye doyamaz hale gelir artık insan. Bu neyin kafası ki? Her neyse. Ne demişler, "Seveni s#kerler, s#keni seveler..."

Sağlıcakla.