Sevilmediğini bilmek mi yoksa sevildiğini sanmak mı?

Sevilmediğini bilmek daha acı çünkü insan en azından sevildiğini sanarak güzel hayaller kuruyor ama insan sevilmediğini bildikten sonra öyle ağır bir çöküş yaşıyor ki küçük bir şeyde bile kalbi burkuluyor. Sevilmediğini bilen insan yalnızdır çünkü sevilmediği yerde duramaz bir yerden sonrada duygularını kaybeder gülmez boşlukta yürürmüş gibi sokaklarda o loş ışığın altında yürür.

Sevildigini sanip sevilmedigini öğrenmek aci ve suda extrasi onlar unutulmaz oluyo yani sonrasinda kimse hayatinda olamiyo baglanma problemi yasiyosun (yani bende böyle oldu herkese aynidir belki diye genelleme yaptm..)