Hayattan her şeyini kaybeden bir insan..

ben beni bırakıp giden sevgilim sokakta kalınca arabamı satmıştım... araba almak için neredeyse günde 16 saat çalışmıştım... babası evden kovmuştu gidecek yeri yoktu ya sığınma evine gidecekti yada ona bi yer ayarlayacaktım... ben biz olalım diye çabalarken o hep beni hor gördü... arabamı satıp onun oturacagı bi evin 4 yıllık kira ve elektrik su parasını verdim kontrat yaptım... arkadaslarından bikaç eşya almış yiyecek içecek işini ne yaptı bilmiyorum... arkadasları sana ev bulduk diye götürdüler... sanırım ev sahibi kontratı göstermiş bana mesaj atmıştı. ben kaçmaktan başka yol bulamamıştım düşünmüştüm ki ona yaptığım iyilikten ötürü bana iyi davranıyor onu hala çok seviyorum... bazen işe giderken geçtiği yollarda bi kenarda en köşede oturuyorum ayağı takılsa yere düşmeden tutabilecek gibiyim ama selam dahi veremiyorum... arkadaşları söylüyor hep ağlıyormuş. neden ağladığını bilemiyorum benim elimde olan birşey değil... o günden sonra çok denedim baska birini sevmeyi sevemiyorsun olmuyo sol kaburga kemiğin yok gibi hissediyorsun. nasıl anneni sevmekten vazgeçemiyorsan.

Ömür boyu diye yola çıkılıp bütün hayallerin ümit ve arzuların kısaca tüm hayatın ona bağlandığı fakat hiç beklenmedik şekilde yıkılıp giden 17 yıllık bir evliliğin ardından ailesini, çocuklarını, gençliğini, evini, maddi geleceğini, sağlığını, akli dengesini kaybedip 42 yaşında sahip olduğu tek şey olan o kuru canıyla acımasız hayatın tam ortasında geleceğinden ümitsiz sap gibi kalıveren bir adamdan daha iyi kimse bilemez o duyguyu... Üzerinde maddi, manevi vede hukuki sorumluluk sahibi olmadığı bir kız arkadaştan ayrılmak hele yaşı genç bir insan için olsa olsa acısı karşısına başka bir kız çıkana kadar sürecek olan geçici bir umut kaybıdır.