Ruh eşi diye birşey gerçekten var mı?

insanın karşısına, yaşadığı ömür boyunca, zamanlı ya da zamansız ama sadece bir kez çıkan, aynı dili konuştuğu, bazen konuşmadan anlaştığı, diğer yarısı;

...

tüm dünyevi varlıkların dışında kalan bir şey vardı zihnimde ; hiçbir canlıya benzemeyen, hiç bir tanıma uymayan, doğduğumdan beri bıkmadan usanmadan gölgem gibi beni takip eden bir şey. adını koyamadım. kader karşıma çıkaracak elbet dedim, sustum. tek yapabildiğim onu düşünmek, ve içimde günden güne büyüyen varlığına alışmak oldu.

zamanlar geçti, büyüdük belki. masumiyetimizi kaybettik, acılar, göz yaşları, haksızlıklar geçti üstümüzden, becerdi ikimizi. kalbin cayır cayır yanmasına, durup durup ağlamaya, çaresizlikten kıvranmaya alıştık. bedenimizden ruhumuza işleyip ele geçirdi bütün sevinçlerimizi. ama ne olursa olsun elimden tuttu, tüm gidenlere inat yalnız bırakmadı, bir tek "o" terk etmedi beni. acıdan kanayan kalbime ilaç oldu, yüzümden düşen bin parçalardan şikayet etmedi hiç. her sessizlik anında karşıma geçip kulağıma fısıldadı mutluluğun reçetesini. ama ben derin denizlere hapsolmuş bir balıktım o zamanlar, bitmek bilmeyen sefer özlemlerim vardı sıcak sulara. dinlemedim, görmezden geldim yüzünü. yok dedim , yok öyle bir kadın. varlığını, kalbime söz geçirmeye çalışan zihnimin bir oyunu, kendimi avutmak için uydurduğum son umudum sandım.

günler geçti, unuttum onu, yalnızlığımla kaldım. kalan son umudumu da rakıya meze yaptım ve azıcık nefes katabilmek için soluksuz günlerime, yaralarıma tuz basmak için, yorgun bedenimi bir deniz kenarına attım. varlığını biliyordum hep, hayalimde çizdiğim yüzü eninde sonunda bir gün bulacağımı da ama hayat bir türlü fırsat vermedi karşılaşmamıza. birbirimizi aramaya çalışmaktan yorulduk ve başka sevgiler, sevgililer aldık hayatlarımıza.

vardır sanırım