Hiç çok sevip de kavuşamayan, ulaşamayan var mı?

Ben o kadar çok sevdim ki anlayamayacağımız kadar fakat gururum yüzünden terk etmek yanı aşkımı bir kenara bırakmak zorunda kaldım. O baskalarina gitti benden sonra içim parçalandı ne kadar agladigimi bilmiyorum hıçkıra hıçkıra saatlerce. Onunla sevgili olmasam bile bütün yüz hatlarını ezbere biliyorum. Kaşı , gözü, burnu, saçları, kulakları.. Ve daha sonra kaçırdığım saniyeler geliyor aklima. Hala kaciriyormusum gibi. Dudaklarını kaçırdım mesela, elmacık kemikleri , boynundan bahsetmiyorum bile.. Hiç bir şey onun ellerimden kayişı kadar bana koymadı. Onu unutamiyorum fakat alisiyorum yokluguna, imkânsızlığına. Yavaş yavaş kabulleniyorum. Daha iyi olacağım biliyorum.
Yanı güzel kardeşim, kirpik uçlarına kadar aşık olduğum adama kavuşamadım. Allah kimseye vermesin

Aşk mı o da nesi? İnandığım değerleri kaybettiren biri olduğundan beri kimseye kavuşmak istemedim ben. :/