Hiç gerçek anlamda sevilmediğimi düşünüyorum?

Hayatım boyunca hiç gerçekten sevilmenin, birinin bana içtenlikle ilgi göstermesinin nasıl bir şey olduğunu tadamadım. Şimdiye kadar karşıma çıkan kadınlar ya yeni bir ilişkiden çıkmış, yalnızlığını gidermek için birini arayan ya da ailevi sorunları nedeniyle kendisine sığınacak bir liman bulmaya çalışan kişiler oldu. Üstelik aramız bozulduğunda onların da dönüp dolaşıp eski sevgililerine geri döndüğünü gördüm. Sanki hiçbiri gerçekten beni, olduğum kişiyi sevmedi.

Artık insan ister istemez kendini sorguluyor. Acaba gerçekten bu kadar çirkin, sevilmeyecek biri miyim? Ben de bir kadının hayatında sadece boşluğunu dolduran, yalnızlığını unutturan ya da zor zamanlarında sığındığı biri olmak istemiyorum. Ben de karşılıklı, samimi, çıkarsız bir sevgi yaşamak istiyorum. Birinin beni gerçekten merak etmesini, özlemesini, değer vermesini istiyorum.

Bazen insan sadece şunu sorguluyor: Beni de gerçekten seven, benimle olmayı isteyen, varlığımı önemseyen biri hiç çıkmayacak mı karşıma? Ben de sevilmeyi hak etmiyor muyum?