Bir arkadaşlık zamanla aşka dönüşebilir mi, yoksa bazı bağlar dostluk olarak mı kalmalı?

Birbirini zaten çok iyi tanıyan, kusurlarıyla kabul eden ve birlikte eğlenebilen iki insanın ilişkisi, yabancılarla başlayan bir ilişkiden çok daha dayanıklı olabilir. Fakat bazı bağlar dostluk olarak kaldığında çok daha güçlü ve değerlidir.

Evet, birbirini tanıyan, anlayan ve sürekli yanında olan insanların ilişki biçimi zamanla dostluktan sevgililiğe doğru evrilebilir. Fikrimce bu tür ilişkiler, ilk günkü tanışıklığın ve zaman içerisinde oluşan tutkulu bağın birleşimiyle iki kişilik bir aile anlayışına dönüşerek ömür boyu sürebilir. Onunla bebekleşebilir, her şeyini paylaşabilir ve kendinize ait ütopik bir dünya yaratabilirsin. En önemlisi de öteki dünyada bile birlikte olacağınıza dair inancınızı sonsuzluğa taşıyabilirsiniz. Bu, yalnızca bir evlilikten ibaret kalmaz. Belki de ileride aileye katılacak yeni üye (ler) için örnek teşkil edecek, nesilden nesile anlatılacak bir romana dönüşür.