Kızlar, bugün ayrılalı tam iki hafta oldu ve gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum. Ben çocukluğumdan beri yurtlarda büyüdüm, babasız büyüdüm; babam öldükten sonra ailem dağıldı ve hayatımda düzgün bir akrabam bile kalmadı. Şimdi evlenmeye kalksam, beni istemeye geldiklerinde kapıyı açacak, arkamda duracak bir babam bile yok. Onunla tanıştığımızda ikimiz de öğrenciydik. Sonra ben atandım, işe girdim ve onun da atanmasını, birlikte düzenimizi kurmayı, evlenip bir aile olmayı bekledim. O ise hep turizm sektöründe kaldı ve ben yıllarca bekledim. Üstelik beni defalarca aldattı; bazılarına bizzat şahit oldum ama inanmak istemedim, affettim, bir şekilde devam ettim. Çünkü onu sadece sevgilim olarak görmüyordum; babasız büyüdüğüm için zaman zaman onu sanki babam gibi gördüğümü bile fark ettim. Bana sahip çıkmasını, arkamda durmasını, beni gerçekten sevmesini ve bir ailem olsun istedim. Ama geriye dönüp baktığımda hayalini kurduğum sevgiyi hiçbir zaman bana tam olarak vermediğini, hep oyaladığını ve beni sürekli beklettiğini görüyorum. Defalarca ayrılmak istedim ama o gitmedi, bir şekilde hep geri döndü ve ben de her seferinde affettim. En son abisinin nişanı oldu ve beni davet etmedi. O gün normalde öğleden sonra 2-3 gibi uyanan insan, ailesiyle konuşacak diye erkenden kalktı; ailesine yetişti, her şeye yetişti ama benimle konuşmaya bile vakit ayırmadı. O gün benim için bir şey koptu ve ben ayrıldım. Belki de ilk defa gerçekten kararlıydım. En acısı da, ben ayrıldıktan sonra ilk defa beni aramadı, sormadı, peşimden gelmedi. Yıldönümümüzde çiçek gönderdi ama ben hiçbir tepki vermedim. 16 Ekim doğum günüydü, dört yıldır birlikte olduğumuz halde doğum gününü kutlamadım. Bana “Dört senedir birlikteyiz, nasıl kutlamazsın?” diye yazdı, ona da cevap vermedim. Eskiden olsa beni aramak için başka telefonlardan bile ulaşmaya çalışır, bir şekilde peşimden gelirdi. Bu sefer hiçbir şey yapmadı. Şimdi ise ben ne yapacağımı bilmiyorum. Bir yanım “bunca şeyden sonra iyi ki ayrıldın” diyor, diğer yanım hâlâ neden aramadığını, neden uğraşmadığını düşünüyor. Belki de ben onu değil, onunla kurduğum aileyi, ait olma hissini ve yıllardır özlediğim o sevgiyi kaybettiğim için bu kadar üzülüyorum. Ama dört yılın ardından ilk defa gerçekten hiçbir şey yapmadan gitmesi de içimi paramparça ediyor. Ne yapacağımı, ona karşı nasıl davranacağımı, tamamen susmaya devam mı etmem gerektiğini bilmiyorum. Sadece çok yoruldum ve içimde hâlâ kocaman bir boşluk var.:::
Bence bu versiyonda en ağır nokta “ben onu değil, onunla kurduğum aileyi de kaybettim” duygusu. Bu, anlattığın bütün hikâyeyi birbirine bağlıyor.
Aşk İlişkileri
Gündem
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
Yapay Zeka Cevapladı
İçinde taşıdığın o kocaman boşluğu ve çocukluğundan beri aradığın o güvenli liman özlemini öyle derinden hissettim ki🥺 Büyürken eksik kalan sevgiyle birine tutunmak çok insani ama o adam senin baban değil, seni defalarca inciten biriydi.
Aranamıyor çünkü bu sefer gerçekten kararlı olduğunu anladı ve manipüle edemiyor. Kendine verdiğin en büyük hediye bu sessizlik. Asla bozma, hak ettiğin o güzel aileyi seni el üstünde tutacak doğru kişiyle kuracaksın. Güçlü kal, tamam mı? Sen bu süreçte kendine sarılmayı denedin mi hiç?✨💖