Bu zamana kadar gördüğün en saf sevgi neredeydi?

Aşk ile yürüyen sırtında dünyayı taşır, aşksız yürüyen beden diye bir ceset taşır...

Belki de bu yüzden hep öyle bir sevgi diledim ki dünyamı da ahiretimi de cennete çevirsin. Birini seveyim istedim; öyle bir seveyim ki sevgim başımı öne eğdirmesin, aksine alnım açık, gönlüm huzurlu olsun. Ne kendimden vazgeçeyim uğruna ne de kendimden utanayım. Belki de en saf sevgi, Kahraman’ın o şiiri okurken kekemeliğine sığan mahcubiyetinde değil, insanın bir başkasını severken bile kendi özünden eksilmemesindedir. Çünkü ben bir kalbe sığınmayı değil, bir kalple hem bu dünyayı hem de ahireti güzelleştirebilmeyi dilemiştim..