İlişkide fazla değer vermeyi bırakıp erkeğe kaybetme korkusu nasıl verilir?

Ya bilmiyorum çok üzülüyorum biliyomusun ben ne zaman böyle olsam üzülüyorum cidden. Sürekli bir sıkıntı yaşasam açıklıyorum bir insanı istemeyerek kırsam o benim için önemliyse telafi edeyim diye uğraşıyorum bir bakıyorum tepeme çıkılmış oluyor. Bakıyorum başta insanlar beni burnu havada bir kız sanıyor dış görünüş olarak çünkü sessiz dururum yabancı bir ortamda tanımadığım insanlara karşı hep mesafe var. Sonra güler yüzlü sevecen konuşkan kendini kasmayan aman yargılanirim aman ne derler diye düşünmeden rahatça sohbet eden biri oluyorum değer veriyorum sonra o insanlar kendini üstün görüyor. Bak bu çocuk ne kadar peşimden koşuyordu ne sözler hayaller umutlar aşık oldum resmen diyodu sen birakirsin beni korkuyorum zorla annemle tanıştı evlenelim diye yalvariyodu okulum var diyodum ne oldu çocuğun hak ettiğini düşündüm beni üzmez dedim ben bunla evlencem sevgimi ilgimi anlayışımı asla esirgemedim ben mühendis adayıyım o inşaat işiyle uğraşıyor hiç yadırgamadim hep sevgi gösterdim insanlar diyo nasıl baktın işte biz daha yakışıklı birini beklerdik yanında vs yok diyorum susun önemli olan kalbimi attırması ne oldu adam kendini nimetten saymaya başladı resmen sıkılınca ayriliyo peşinden ben koşuyorum niye diyorum hayatıyla ilgili sıkıntıları var ama resmen bana dediki sen hep ilişkilerde kullanılan tarafsın çünkü fazla iyi niyetlisin. Ya ben aptal değilim herşeyi görüyorum kızıyorum da kendime ama karakterim bu kin tutamıyorum kiramiyorum aşağılayamam küçük düşüremem toplum içinde haklıysam yüzüne vurmam insanlık derim ama bana gelince herkes çok acımasız kendimi değiştirmeye çalışıyorum resmen

Ve biliyomusun yanlış yapıyorlar insanlar ama sanki o yanlış doğru da ben enayiymişim gibi davranıyorlar ne olmuş bu insanlara anliyamiyorum ya. Ve benim gibi olan insanlar hep yalnız ve mutsuz olmak zorunda mı hiçte kendim gibileri görmedim bu insani öyle saniyodum artık değişti mi rahatlığa mi girdi yoksa öylemiydi de ben mi Göremedim bilmiyorum. Ama gerçekten çok da seviyorum hani aldı beni bir tepeye çıkardı şimdi ordan aşağı sarkıtmış ne düşmeme izin veriyor ne çıkmama. Ayrıldık diyo tamam diyorum kabulleniyorum bir bakmışım yine gelmiş özlemedin mi beni diyor içim cız ediyor özlemiş oluyorum seviyorum da diyemiyorum bulusmayalim diye. Hep zarar görüyorum hayır Küçük de değilim neler gördüm yaşadım 22 yaşındayım tabiri caizse hayatın sillesini yemiş küçük yaşta olgunlaşmış biriyim ama yetiştirilme tarzı kişilik artık neyse bu bende böyle yani sonuçları da bu. İyiliğin karşılığı iyi şeyler olmalıydı. Gerçekten bende güzelim gencim istediğimle olabilirdim takılabilirdim ama ben ciddi manada bir aile kurmak istiyorum çocuğum olsun aşık olduğum adam olsun falan ne bileyim böyle hayalim vardı bu insanı da baya ölçerek aldım hayatıma böyle bir sonuç asla beklemiyodum ne birakabiliyorum ne tutabiliyorum gurur da kalmadı ama aşk yerinde duruyor. Arkadaş desen bitane sağlam dost yok bişey yok kendimi bomboş ve mutsuz hissediyorum. Hayır amacım övmek değil de kendime bakıyorum bende mi sıkıntı acaba hiç biri olmuyor diyorum yok bende de değil çünkü kimseye zararım yok mümkün olduğunca düşmanım olsa dahi yardım etmeye çalışıyorum